@AmigoBlancos Jak by to powiedział typowy filozof, nieważne ile żyjemy, ważne jak żyjemy.

@MesQueUnClub96
Bardzo głębokie :)

@AmigoBlancos Boję się śmierci, a właściwie tego co jest po niej. A co do życia, to jak najdłużej.

@AmigoBlancos byle do emerytury;)

@AmigoBlancos Ja nie chcę dożyć nawet do emerytury

@Barca1992 ZUS lubi to.

@AmigoBlancos mi tak 60 i styknie. Nie chciałbym mieć +70 i borykać się ze wszystkim tymi starczymi problemami. No chyba, że byłbym bogaty to całkiem co innego.

@AmigoBlancos Chciałbym żyć tak długo aż nie będę problemem dla najbliższych. Ogólnie nie obawiam się śmierci bo wierzę że odchodzimy do lepszego świata. Mnie bardziej od mojej śmierci przeraża smutek bliskich. Kilka razy obserwowałem to i to naprawdę kiepskie uczucie jeśli widzisz jak np Twoi rodzice czy bliscy płaczą a Ty nie możesz nic z tym zrobić, w żaden sposób pomóc.

@Kgorecki2500 Czy ja dobrze kojarzę, że Ty jesteś osoba wierzącą? Bo chciałem napisać o dezintegracji ciała po śmierci i niepotrzebnej obawie, bo absolutnie nic z Ciebie nie zostanie po śmierci. Ale jeśli jesteś wierzący, to 2 zdanie możesz odrzucać z definicji.
A propos tematu, ja nie wiem czy się boję śmierci, ale pewność, że mnie tu za jakiś czas nie będzie, rozstraja mnie emocjonalnie od czasu do czasu

@Comentateiro Jestem wierzący, ale jak chcesz to pisz. Chętnie sobie poczytam ;)

@AmigoBlancos Najlepsza moim zdaniem jest nagła i niespodziewana śmierć. Tyle w tym temacie. W sumie wiek nieważny.

@AmigoBlancos sto lat najmniej, żeby wkur... ZUS i pobierać podwójną emeryturę, a co.

@Kgorecki2500 Nie ma sensu, bo ja jestem twardym zwolennikiem jedynej wiedzy pewnej i weryfikowalnej, choć oczywiście podlegającej modyfikacjom, czyli naukowej. A w jej świetle, to na czym Ty budujesz swój światopogląd jest nie do przyjęcia. Dlatego nie chcę wchodzić w ten temat.

Oczywiście sam temat śmierci jest fascynujący, ale poprzez jej nieuchronność bardzo brutalny. Mnie porusza fakt, że jednostka dla świata jest pozbawiona znaczenia. Że jako odosobnione byty jesteśmy rzeczywiście +/- ciekawostką statystyczną.

Rozmyślam sobie o szczątkach ludzi z prapradziejów i oni prawie nikogo nie obchodzą, po większości nie ma śladu, nikt nie wie, że istnieli, nikt nie wie co robili i jakie mieli emocje. Co najwyżej pewne zdawkowe opisy ogólne, ale pojedyncze osobniki są anonimowe. Co więcej dopóki nasza ludzka rasa się trzyma, jest komu mieć wyobrażenie/wspomnienie o tych z przeszłości. Ale gdy zginie ostatnie z nas, nie będzie nawet i tego. Zostanie nicość.

Mnie przeraża dodatkowo fakt, że od absolutnej zagłady dzieli nas zaledwie pole magnetyczne, chroniące ludzkość przed wpływem promieniowania kosmicznego. Mała cieniutka parasolka, która oznacza różnicę między życiem a śmiercią.

Przypadek ewolucyjny zdecydował o naszym powstaniu (to fascynujący rozdział o powstaniu życia z drobinek RNA), i drodze od organizmów jednokomórkowych, potem coraz bardziej złożonych, o wyparciu życia beztlenowego przez to oparte o tlen, i odmiennych środowiskach, które dały bogactwo życia na Ziemi.

A kończy się to często banalnie: zgon ze starości, śmierć gwałtowna, wypadek. Czasem boleśnie długo. Najbliżsi rozpaczają, przez chwilę są emocje, z czasem przyzwyczajają się, potem sami odchodzą, a potem zostaje coraz bardziej zatarty napis na nagrobku.

I to mnie zawsze, ale to zawsze prowadzi do pytania finałowego: po jaką cholerę to wszystko?