Świat się wokół nas wciąż mniejszy staje
Kontynenty na odległość dłoni są
Samoloty jak z dziecinnych bajek
Ponad głową coraz szybciej niebo tną
Ludzie wciąż wędrują wielkim, głośnym stadem
Z pomieszania mowy słychać jeden głos
Zbudowano drugą, większą Wieżę Babel
Kto pamięta tamtej, pierwszej wieży los?
Świat się kurczy jak przekłuty balon
Człowiek też maleje szybko razem z nim
Przerażony swą niewielką skalą
Coraz szybciej samotnieje w tłumie tym
Wierz ucieczki nieprzytomne pustą drogą
Jakby coś za zakrętem było tam
I te wiersz, napisane dla nikogo
I te płótna pełne nostalgicznych plam