W najnowszej historii klubu, pierwszy sezon Koemana można porównać do pierwszego sezonu Franka Rijkaarda w Barcelonie, czyli 2003/2004. Garść analogii: Rijkaard to co zastał w klubie to braki kadrowe, kryzys instytucjonalny, słaby duch w drużynie i brak wiary we własne możliwości. Po 18. kolejce, gdy Barca przegrała z Racingiem Santander 3:0 zajmowała 12. miejsce w lidze, po 22. kolejkach, czyli moment, w którym Barcelona jest obecnie, zajmowała 5. lokatę, w marcu odpadła w 1/8 (analogia) z pucharu UEFA! po bezbarwnym dwumeczu z Celticiem Glasgow!. W pucharze króla odpadła w ćwierćfinale z Realem Saragossa, która zajmowała 12 miejsce w lidze!. Ale to co zrobił Rijkaard po sezonie to pozbycie się podstarzałych gwiazd, liderów drużyny Phillipa Cocu, Luisa Enrique (obaj po 33 lata), Patricka Kluiverta i jeszcze 6 innych z szerokiej 18-stki; ogarnął niefrasobliwego Ronaldinho, sprowadził Eto'o, Deco i Giuliego, ale również zaczął stawiać na wychowanków, to on wprowadził do składu Valdesa i Iniestę, z Puyola zrobił kapitana, Xavi był ostoją nowego projektu, do pierwszego składu wskoczyli młodziacy z cantery Oleguer i Thiago Motta. Rijkaard już w swoim debiutanckim sezonie, nawet z tego 12 miejsca na koniec rundy jesiennej, wyciągnął wicemistrzostwo i wyprzedził Real. Nie trzeba nikomu chyba przypominać, że już w następnym sezonie Barcelona sięgnęła po mistrzostwo kraju, a dwa lata później zdobyła tryplet. Najważniejszym sprawdzianem naszego Koemana będzie lato, wtedy okaże się jakie ma jaja do prowadzenia zespołu, czy potrafi odświeżyć szatnię, czy czeka klub kolejny rok posuchy, kryzysu i pozbywanie się trenera w środku sezonu.