Nie miał w tym meczu do zrobienia nic znaczącego poza obroną niegroźnego strzału pod koniec pierwszej części spotkania. Rywale nie raczyli podróżować po połowie Barcy za często. W pozostałych aspektach bez zarzutu.

Słaby występ gracza, który otrzymawszy szansę powinien dawać z siebie sto procent. W defensywie w porządku, ale tak naprawdę miał tyle roboty na własnej połowie, że... nie ma go tam z czego ewaluować. Za to przeraźliwie słabo w grze piłką. Na kilkanaście optymistycznie zapowiadających się rajdów pod pole karne rywala, udane były może ze trzy. Przyjęcie funkcjonowało u Martina jakby był piłkarzem-samoukiem, a nie wychowankiem La Masii. W rajdach pod pole karne rywala zbyt rzadko patrzył w lusterko wsteczne, podbijając statystyki odbiorów Busiego, Bartry i Iniesty w strefie środkowej. Brakowało Marcowi skuteczności, przeglądu pola i precyzji. Na tle mało wymagającego rywala – jednak zawód.

Spokojny i niemal bezbłędny, choć trzeba przyznać, że rywale nie postawili mu poprzeczki zbyt wysoko. Szkoda że nie dołożył dokładniej głowy po rzucie rożnym w 44. minucie. Wzorowo zgubił wtedy kryjącego go obrońcę, ale fatalnie przestrzelił. Poziom Puyola, ale pół oczka wyżej wędruje do Marca za dobrą umiejętność wyprowadzania piłki.

Zrobił co do niego należało. Gorliwie biegał pod pole karne Fernandeza przy każdym stałym fragmencie gry, ale to był tylko niewielki dodatek do dobrej gry kapitana. Carles jako jedyny mobilizował kolegów w ostatnim kwadransie, gdy reszta zawodników przypominała bardziej grupę osób czekających na pociąg, niż piłkarzy walczących o zwycięstwo.

Próbował podłączać się do akcji ofensywnych, ale tym razem był mocno nieskuteczny. Jego dośrodkowania były za mocne i nieprecyzyjne. Najgorsze jest jednak to, że o strzałach możemy napisać to samo. W defensywie solidny i ogólnie bez zarzutu, zatem jego nota końcowa nie może być zła.

Cichy bohater, że nie było gorzej. W obliczu słabego dnia Xaviego i Iniesty pokazał dużą klasę w środku pola. Dobrze wywiązywał się z obowiązku asekuracji defensywy oraz drugiej linii, a do tego wziął na siebie również wiele z ciężaru rozegrania. Aż trzy razy w dobry sposób wykładał futbolówkę kolegom do strzału. Warto docenić jego niebagatelny wpływ na ucinanie akcji Osasuny w zarodku.

Próbował zagrywać długie piłki do skrzydeł, ale później ograniczył swoją inwencję do prostszych rozwiązań. Po raz kolejny okazał się bardzo przewidywalny w rozegraniu! Za dużo gry wszerz i spowolnień akcji. Jedno dośrodkowanie do Bartry z rzutu rożnego i dwa ładne podania do Fabregasa z drugiej połowy to wszystko, co realnie wykreował Xavi tego dnia. Jak na osłabionego rywala ze strefy spadkowej, szału nie było...

Nie zdołał błysnąć nawet na tle swojego ospałego starszego kolegi z linii pomocy. Z rzeczy wielkich nie wychodziło mu nic (ogrom, jak na niego, strat i nieudanych zagrań). Zamiast tego wybrał pracę u podstaw. 7 odbiorów i wsparcie dla Busiego trochę poza ekranem telewizora to jedyne szczere pozytywy występu Iniesty w Pampelunie. Praktycznie nic, czego dokonał tego wieczora na Reyno de Navarra, miało faktyczny wpływ na przebieg i wynik meczu. Czy cztery dryblingi i dwa słabe strzały to dużo jak na taki mecz? Oceńcie sami.

Jeden z najsłabszych. W pierwszej połowie widoczny tylko momentami. Na początku drugiej części spotkania, po podaniu z głębi pola, przegrał walkę o pozycję z Arribasem - mógł być wtedy w sytuacji sam na sam. Po tym mignięciu kontynuował festiwal niewidoczności niczym doświadczony ninja. Najlepiej zapamiętany z tego, że przeszkodził Bartrze w zdobyciu gola.

Główne zagrożenie w drużynie Blaugrany pod bramką Fernandeza, ale to główne zagrożenie ze strony rycerza bez miecza, bez zbroi, za to ze stępioną finką. Fabs zmarnował wszystkie dogodne okazje i tylko to zapamiętamy mu z tego spotkania. Mógł wygrać mecz w pojedynkę - co robił nie raz i nie 10 w Arsenalu. Mimo to, gdyby z takim zębem, ruchliwością i energią jak Cesc zagrali Xavi, Iniesta czy Montoya – wynik byłby inny. Doceniamy za żywość gry i nękanie defensywy rywala na różne sposoby, ganimy za brak gola.

Generalnie był bardzo aktywny, dryblując między zawodnikami Osasuny niczym slalomista. Gdyby choć jedną z jego wypracowanych okazji wykorzystali koledzy, to Blaugrana mogłaby się cieszyć z trzech punktów w tym spotkaniu. Trzeba mu jednak wypomnieć, że momentami był jedynie statystą na lewym skrzydle. Mimo wszystko występ na plus.

Po wejściu na boisko miał kilka ciekawych akcji, ale nie podejmował w nich dobrych decyzji. Za „bardzo chciał”, co przekładało się na ignorowanie lepszych pozycji kolegów i ogólną nieskuteczność. Rozumiemy zamysł trenera, aby Leo okazał się strażakiem ponownie ratującym zespół, ale biorąc pod uwagę powrót Messiego po kontuzji, ten plan miał prawo nie wypalić.

Nie zdążył rozwinąć skrzydeł. Po wejściu zaliczył zagranie ręką przy przyjęciu piłki oraz kilka strat, zatem ciężko tym razem ocenić pozytywnie zmianę Cristiana.