Rozpracowujemy rywala: Fabregas

Gdyby ktoś, w lecie 2003 roku, powiedział Francescowi Fabregasowi, że będzie grał w finale Ligi Mistrzów, Cesc wybuchnąłby śmiechem. Gdyby dowiedział się ponadto, że stanie w nim przeciwko Barçy, zakopałby żartownisia na piaskach plaży Arenys de Mar, wybrzeża położonego w pobliżu miejsca, gdzie dziewiętnaście lat wcześniej urodził się piłkarz, który następnie zwykł tam odpoczywać wraz z resztą rodziny.

Ale od lata 2003 roku życie Cesca zmieniło się bardziej, niż ktokolwiek mógł się spodziewać. Zmiana ta jest zdecydowanie ‘in plus', piłkarz może być pewien miejsca w kadrze Hiszpanii podczas Mistrzostw Świata w Niemczech.

Wszystko potoczyło się innymi torami, kiedy manager Cesca, Joseba Díaz, zaczął rozmawiać z piłkarzem na temat możliwości przenosin do Arsenalu. Przedstawiciel przekonał piłkarza do zmiany barw, gdyż podczas wymiany zdań z Arsène Wengerem, francuski trener zapewniał, że wróży Cescowi świetlaną przyszłość w barwach Kanonierów. To był kolejny krok milowy w krótkim życiu Fabregasa. W wieku dwunastu lat zdecydował się opuścić Mataro, klub w którym grał po tym jak zabłysł w Pista de Arenys, by przenieść się do sportowej bazy Azulgrany. Oriol Tort, Joan Martínez Vilaseca i Albert Benaiges bacznie obserwowali Cesca odkąd zobaczyli go grającego jako beniaminka, w wieku 9 lat, ale był on wówczas za mały, by ci panowie mogli ściągnąć go do siebie. Trzy lata później sprowadził go do Barcelony Rodolfo Borrell. W kadetach B Francesc bardzo szybko znalazł prawdziwych przyjaciół w Leo Messim i Gerardzie Pique, który później trafił do Manchesteru United. Alex García, były piłkarz pierwszej drużyny i obecny trener młodzieży bardzo chwalił tych trzech zawodników.

Fabregas mógł nadal wspinać się po stopniach kariery w Barcelonie, ale zdecydował się zaakceptować ofertę Arsenalu. W pierwszej drużynie Barçy grali Xavi i Iniesta, co sprawiało, że Cesc miałby kłopoty z przebiciem się do podstawowej jedenastki. Nie można jednak powiedzieć, że przestraszył się wyzwania i uciekł do Londynu. Po prostu wybrał. Wyjechał i rozwinął się jako piłkarz.

W Arsenalu ustanowił sześć rekordów. Zadebiutował, jako najmłodszy piłkarz w historii "The Gunners" (w wieku 16 lat i 177 dni, w Pucharze Ligi przeciwko Rotherhamowi). Jest też najmodszym graczem Kanonierów, który debiutował w Premiership (17 lat i 103 dni, przeciwko Evertonowi) i Lidze Mistrzów (17 lat i 169 dni, przeciwko Panathinaikosowi). Najmłodszym strzelecem w historii Arsenalu (16 lat i 212 w Pucharze Ligi przeciwko Wolves), najmłodszym strzelcem w dziejach Kanonierów, w Premiership (17 lat i 113 dni, przeciwko Blackburn) i najmłodszym strzelcem tejże ekipy w europejskich rozgrywkach (17 lat i 217 dni, przeciwko Rosenbergowi w Lidze Mistrzów).

Ostatni sezon w wykonaniu Cesca był jakby przedsmakiem, tego co ten piłkarz potrafi. Kiedy z Arsenalu odszedł Patrick Viera na Fabregasa spadła odpowiedzialność za to, co dzieje się w środku boiska. Wywiązał się z powierzonych mu zadań znakomicie, to min. dzieki niemu Arsenal dotarł do finału Ligi Mistrzów. Włodarze Realu chętnie widzieliby go przywdziewającego białą koszulkę klubu z Madrytu, a Luis Aragonese sprawił, że Cesc jest drugi na liście najmłodszych graczy, którzy grali w kadrze Hiszpanii. Piłkarz zadebiutował w reprezentacji w wieku 18 lat i 9 miesięcy, w meczu przeciwko Wybrzeżu Kości Słoniowej. Świetne występy w kadrach U'17 i U'19 sprawiły, że Francesc zagra na zbliżającym się mundialu.

Co sprawiło, że piłkarz ma na koncie tyle sukcesów w tak młodym wieku? Przyczyny trzeba upatrywać w niezwykłej dojrzałości, zdrowym rozsądku studenta ekonomii, radach rodziny i towarzystwie Carli (dziewczyny).


Miejsce urodzenia: Arenys de Mar (Hiszpania)
Data urodzenia: 04.05.1987
Wzrost: 1,75 m
Waga: 67 kg
Pozycja: środkowy pomocnik
Kontrakt z Arsenalem do: 2011

[źródło: Mundo Deportivo]