Oceny za mecz z Atlético

Poprawnie i... nic ponadto. W defensywie twardy i nieustępliwy, choć zdarzyły mu się dwa  słabsze momenty - przy bramce dla Atletico zabrakło komunikacji z Rakiticem, co poskutkowało nieprzekazaniem krycia i uwolnieniem się Saula, a w 53. minucie odpuścił krycie Griezmanna, który oddał groźny strzał na bramkę. W ataku pozycyjnym aktywny, lecz strasznie zachowawczy. Doceniamy jego boiskową odpowiedzialność, ale czekamy na „fajerwerki” z przodu – na razie jego wkład w grę ofensywną zespołu jest minimalny. Choć z drugiej strony, chyba lepiej zacząć od solidnych fundamentów (gra obronna) i następnie krok po kroku iść do przodu (wkład w ofensywę) niż odwrotnie.

Tak naprawdę w pierwszej połowie, a w zasadzie w pierwszym kwadransie robił wszystko, żeby ułatwić graczom Atletico strzelenie bramki. To był festiwal błędów w wykonaniu Gerarda – złe ustawianie się, przegrane pojedynki. Po przerwie zagrał o klasę lepiej, ale w ostatecznym rozrachunku nie mamy go za co chwalić. Słabe spotkanie. Liczymy na szybkie przebudzenie.

Frustrujący występ zarówno dla niego, jak i dla kibiców, którzy oglądali sobotni mecz. Potrafił w prostych sytuacjach kilka razy zagrać do rywala na własnej połowie lub zepsuć dośrodkowanie (49. minuta...), aby w innym momencie zagrać kluczowe podanie (a miał takich trzy – 4’, 37’, 39’). Po imponującym początku sezonu wydaje się, jakby spuścił z tonu.  

Wspaniałe wyjście z piłką w 7. minucie, przyspieszające akcję podanie do Messiego w 10’ oraz ogólna dobra postawa przy ustawianiu wysokiego pressingu na połowie Atletico, a także rozgrywaniu piłki przez Barcelonę. Mało strat, kilka świetnych odbiorów (17’, 55’, 87’). Zdecydowanie najlepszy zawodnik drugiej linii.

W 1. minucie w trudnej sytuacji celnie dograł do Messiego, który przyspieszył groźną akcję dla Barcelony. W spotkaniu błysnął jeszcze kapitalnym, przerzutem do Suareza w 59. minucie. Pomimo tych przebłysków Ivan generalnie spowalniał akcje Barcelony. Częściowo na jego konto idzie też gol dla Atletico – „puścił” Saula i poszedł na raz, atakując Carrasco, który asystował przy bramce ‘8’ Rojiblancos. Chorwat na przestrzeni całego spotkania wykonywał swoje obowiązki solidnie, ale nie wykazał się jednak niczym specjalnym – zero kluczowych podań, zero dryblingów. O to można mieć do Rakiticia największe pretensje.

Aktywny i skuteczny w pressingu na połowie Atletico, pomysłowy i odważny w rozegraniu, choć brakowało dokładności. Na plus podanie w 40. minucie do Suareza oraz świetna próba do Gomesa chwilę później. Po przerwie obniżył loty, wydawało się, jakby nie wytrzymał trudów spotkania. Słusznie zmieniony.

W meczu z Atletico widzieliśmy dwa oblicza Gomesa. Jak prawoskrzydłowy nie mógł odnaleźć swojego miejsca na boisku, ograniczał się jedynie do roli odgrywającego, sprawiał wrażenie "zagubionego we mgle". Po przejściu na pozycję Iniesty jego gra mogła się podobać - w 77’ posłał otwierające podanie do Suareza, a w 88’ minimalnie niecelnie zagrywał do naszej ‘9’. W środku pola zaczął prezentować się naprawdę dobrze w pressingu, a w ofensywie pokusił się o próby dryblingu. Reasumując, Gomesowi na skrzydle mówimy nie i czekamy na jego kolejne występy w drugiej linii.

Już w 1. minucie był o krok od strzelenia bramki po dwójkowej akcji z Luisem. Pół godziny później dośrodkował dosłownie centymetry za wysoko po rzucie wolnym. W 57’ i 71’ po raz kolejny stanął przed szansą na strzelenie bramki, ale najpierw na przeszkodzie stanął mu słupek, a następnie brak precyzji – takie akcje Leo ma w zwyczaju skutecznie kończyć, jednak tego wieczoru stało się inaczej. Poza tym wykreował kolegom dwie szanse, zanotował pięć dryblingów i zagrał na zaskakująco wysokim jak na siebie procencie celnych podań. Zabrakło kropki nad "i" oraz trochę większej intensywności z jego strony – momentami zbyt łatwo przegrywał pojedynki z defensorami. Trzeba mieć jednak na uwadze długą podróż i grę na wysokości ponad 2000 metrów, gdzie w pojedynkę poprowadził Argentynę na Mistrzostwa Świata. To musiało się odbić na jego dyspozycji fizycznej.

Może to nie był El Pistolero w najwyższej dyspozycji, ale na pewno była to znacznie lepsza wersja Suareza od tej, którą oglądaliśmy przed przerwą na reprezentacje. W 1. minucie aktywnie uczestniczył w akcji Messiego, odgrywając mu celnie piłkę w polu karnym. W 49. minucie dobrze wypuścił Albę na skrzydle, ale ten zepsuł akcję. Mógł lepiej zachować się w 80. minucie po podaniu Deulofeu - powinien wtedy oddać lepszy strzał. Ostatecznie chwilę później strzelił gola z trudnej pozycji, który dał punkt Blaugranie na trudnym terenie. Miło oglądało się Urugwajczyka, który walczył o każdą piłkę, wychodził w tempo na pozycje kolegom oraz z większym powodzeniem niż nas ostatnio do tego przyzwyczaił uczestniczył w grze wzajemnej. Oby to nie był pojedynczy wystrzał.

Jego ruchliwość pozwoliła na szybszą grę pod bramką Atletico. Gdyby nie duża chaotyczność w jego akcjach, to być może z jego wejścia wynikłoby coś więcej. W 80. minucie najpierw pociągnął akcję prawym skrzydłem, a następnie dokładnie dograł do Suareza, który był bliski strzelenia drugiej bramki. W 88’ napędził kolejną akcję Barcy, po której znowu szansę miał El Pistolero (dogrywał Gomes). Dobre wejście.

Mniej aktywny od Deulofeu, ale za to bardziej konkretny. Świetne, mierzone dośrodkowanie na głowę Suareza, które zakończyło się bramką wyrównującą. Zaliczył dwie interwencje na połowie Atletico, wspomagając tym samym grę w pressingu Barcy, a tym samym zamykając Rojiblancos na własnej połowie. Zdążył złapać parę strat, ale, co ważniejsze, wraz z Deulofeu rozruszali prawą flankę. Bardzo dobra zmiana.

Nie wykazał się niczym szczególnym. Dał dodatkową opcję w ataku, ale nie wyniknęło z tego nic groźnego, stąd brak oceny.