Nawet wśród kadry profesorskiej (niekoniecznie o komunistycznej genezie) panuje powszechne przekonanie, że inwazja komunistyczna i następnie nowa okupacja po 1944 r. (częściowo już bardzo dobrze znana z lat 1939-1941) to było prawdziwe... wyzwolenie.

Czym to w istocie było? Mały przykład. W 1949 r. bezpieka aresztowała Kazimierza Czarnieckiego, przedwojennego działacza Stronnictwa Narodowego. Podczas okupacji był m.in. komendantem powiatu NOW, następnie NSZ w Tarnopolu (pod ps. "Szymon Turzyński"). Na jego szczęście (jak się okazało - tylko krótkotrwałe) w śledztwie to nie wyszło. Jako nauczyciel miał kontakty z grupą uczniów, którzy rozlepiali patriotyczne ulotki, własnoręcznie pisane. W dodatku popełnił ciężkie przestępstwo - dał niepełnoletnim uczniom do czytania książkę Stanisława Grabskiego "Państwo narodowe" (wydaną we Lwowie w 1929 r.). Został aresztowany w 1949 r. wraz z grupą uczniów.

Został skazany na karę śmierci! Ubecy, aby bardziej udramatyzować sprawę, zrobili z nich grupę terrorystyczną, a narzędziem, za pomocą którego "usiłowali obalić ustrój siłą" była zwykła proca! Trafiła do akt jako "dowód rzeczowy".

Kazimierzowi Czarnieckiemu zamieniono karę śmierci na "zaledwie" 15 lat więzienia. Zmarł w więzieniu w 1953 r., w sile wieku, gdy był aresztowany, miał zaledwie 42 lata, nie cierpiał na żadne dolegliwości.

Takie to było "wyzwolenie".

Proszę, pytajcie Czarzastych, Cimoszewiczów, Millerów, Kwaśniewskich, Senyszynowe, Hibnerowe, Belków, Rosatich, et consortes - czy mają jakiekolwiek wyrzuty sumienia i poczuwają się do skruchy z racji przynależności do PZPR i wieloletniej tam działalności? Przecież to była organizacja terrorystyczna i zbrodnicza.

https://scontent.fktw5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/192257017_335512147935584_6024703713332750008_n.jpg?_nc_cat=103&ccb=1-3&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=a_PwswpxDmEAX-jmnxu&_nc_ht=scontent.fktw5-1.fna&oh=4422234f4aba0592b51d3c3362b74848&oe=60D9B186

Źródło - Leszek Żebrowski.