Pamiętam większość okienek transferowych tudzież sezonów ogórkowych - nie tylko tutaj, ale i na całym świecie, kibice popadali w optymizm, czasami graniczący z hurraoptymizmem, gdy kolejni piłkarze witali w szeregach FC Barcelony. To jest w miarę normalne, bo daje nam nadzieję na lepsze. Jednak im większy hype, tym później boleśniejsze rozczarowania. Osobiście wolę choć trochę ostudzić zapał. Klubowi potrzebna jest rewolucja i Laporta podjął już pierwsze kroki. Trochę ryzykownie postawił na borykającego się z kontuzjami Aguero, ptaszki śpiewają, że przedstawił Messiemu (w moim mniemaniu) kuriozalną ofertę kontraktu, ściągnął Garcię, który jest niewiadomą, zainwestował w solidnego Emersona, a teraz skupia się na Wijnaldumie i Depayu. Bardzo dobrze, że realizuje autorską wizję, jednak nie chciałbym, żeby przerodziło się to w bałwochwalstwo. Raz rewolucja mu wyszła, mocno trzymam kciuki, żeby ponownie miał nosa, ale może to nie zadziałać. Wstrzymajmy konie. Trzeba zobaczyć, o jaką taktykę mu chodzi, co za sobą niesie ustawienie 4-3-3. Jeżeli to ma być powrót, a raczej kontynuacja klepania piłki wszerz boiska, a nie jej pionowej transmisji, to obawiam się, że to będzie nie rewolucja, a kontrrewolucja, archaiczny powrót do korzeni. Archaiczny, dlatego że futbol bardzo się zmienił. Trzeba iść z duchem czasu i postawić na szybkość w rozegraniu, kontrataki, fizyczność, odpuszczenie wygórowanego posiadania piłki. Oby się nie okazało, że te czy inne transfery się nie sprawdzą, bo to szkielet jest chory, a nie konkretne części ciała. Dlatego chciałbym, żeby Laporta sięgnął głębiej, spojrzał szerzej i nie był kurczowo przywiązany do nieskutecznej dziś tradycji.