Marcinka Braithwaite'a darzę wielką sympatią. Nie on się prosił na ten świat Barcelony, ale jak Zeus Atenę, tak i on został urodzony przez Bartomeu, kiedy mleko rozcapierzyło mu dyńkę, i jednocześnie został rzucony na głębokie wody. Jasne, pensja, ale chyba również chęć udowodnienia swojej wartości. Martin jest jednym z nas. Tobą i mną, który trafia na najlepszą załogę piracką na Morzu Karaibskim. Jak siusiumajtek. Wrzucony z hukiem do Dumy Katalonii, nie wiadomo jak, nie wiadomo skąd, przez zbieg okoliczności, dostajesz szansę gry na Camp Nou, bierzesz w ciemną tę kartę czy pasujesz, jełopie? No chyba że bierzesz! Wypluwasz płuca na treningach, wiedząc, że to bilet w jedną stronę. Grasz przeciętny sezon, choć oddajesz serce klubowi, jednak umiejętności brakuje. Nadciąga nowa kampania, a ty jako zwykły pionek obserwujesz exodus z firmamentu Wszechmogącego. Bóg Messi ciska piorunami i odchodzi w siną dal. Następuje swoisty reset. Starasz się jak możesz, pierwsza kolejka przynosi uderzenie w postaci dwóch bramek. Pozostajesz w grze. To barcelońska ruletka, ale wciąż tam jesteś, choć chciano się ciebie pozbyć i na poczekaniu chich-chacha wymyślano tytuły a la nazario. Jesteś i grasz, decydujesz o przyszłości. A ja trzymam za Ciebie kciuki! Po prawdzie, kibicuje Duńczykowi. Oby regularnie strzelał i zebrał do worka te kilkanaście bramek. Howgh!