Tęsknię za wielką Barcą Guardioli, od tego pamiętnego sezonu 2008/2009, kiedy nie można było wytrzymać do kolejnego spotkania. Kiedy prawie każdy mecz był jak spektakl w teatrze i czlowiek przecierał oczy ze zdumienia, że można tak grać. Kiedy Messi i spółka zatarli mój smutek po odejściu Ronaldinho i Rijkaarda. Kiedy wszyscy patrzyli na Barcelonę jak na niedościgniony ideał. Prawie 14 lat minęło od początku tej ery, a teraz wydaje się jakby to był piękny sen...