Na początku musiał być tu plan racjonalny, lecz ludzki czynnik wprowadził go w stan agonalny. Kiedyś wierzono tutaj jeszcze w dialog, zanim z braku posiadania racji bytu sam siebie obalił. Na każdym piętrze tylko wyżej każdy z nas chciał iść; zamiast połączeń żłobiliśmy korytarze matni. Snobizm odbierał rozum nam - jeden po drugim odłączał się od grupy, aby nigdy nie powrócić. Gdy skupisz się na sobie, świat już nie jest tak ważny; człowiek wpatrzony siebie jest nieszkodliwy jak narcyz. Rzeczywistości padło pożerają symulakry, a interpretacji roje przysłaniają Ci już fakty. Każdy z nas generował śmieci więcej niż zysków i zasłużenie ujrzał dzieci swe na wysypisku. Zabrnęliśmy za daleko. Piętrzą się piętra nie Bogu, ale własnej zagładzie depcząc po piętach. Wszyscy wokół mówią: "świat zaczął pędzić" - naiwnie nieświadomi pomylenia ról. Widok zza okna zrozumiałby Kopernik; Nie świat pędzi tylko nasza wieża - w dół.