Pamietam, gdy zaczynalem kibicowac Barcelonie, 98rok, mialem 10 lat )i w sumie ogolnie sie bardziej interesowac piłka, a nie tylko grac) to w marzeniach bylo wtedy dla mnie zobaczyc polskiego pilkarza bedacego w top swiatowym.
Awans na mundial 2002 to bylo wydarzenie, jaralem sie Olisadebe i kibicowalem mu jeszcze w Poloni. To byl top i kazdy sie cieszyl, ze mielismy np takiego Krzynowka w Leverkusen. Jednoczesnie kazdy wiedzial, ze 3 dychy u pilkarza to emerytura.

A teraz? A teraz Lewy, moj rocznik, roznosi w pyl kazdego innego napastnika, strzela ogromna liczbe bramek, jest w swietnej formie i kondycji psycho-fizycznej. Zostaje wybierany najlepszym pilkarzem na swiecie i kazdy widzi, ze wciaz jeszcze jest w stanie pograc na tym poziomie. I jakims cudem wciaz sa "mieszane uczucia" odnosnie jego potencjalnego przyjscia do Barcelony.

W dupach sie poprzewracalo.