Z cyklu: Japonia muzycznie.
Tym razem plyta, ktora chyba zna niewiele osob, a jest duza ciekawostka.

Pani Japonka (Akiko Yano), ktora umila nam tu czas na mikrofonie nie znalem, ale jej owczesny maz (byc moze obecny, nie chce mi sie sprawdac) to juz bardzo znany muzyk - Ryuichi Sakamoto*
Inni znani muzycy, ktorzy pojawili sie na tym krazku, to
David Sylvian, Mick Karn i Steve Jansen - czyli ekipa znana z.... no wlasnie zespolu Japan, Rain Tree Crow oraz swoich solowych albumow.

*Sakamoto/Sylvian*

Dla kogo ta muzyka? A w sumie nie wiem, na pewno dla fanow Sylviana i spolki, dla fanow niebanalnych (nawet infantylnych), ale i banalnych wrecz przerysowanych dzwiekow.

Popowy album, który na popie nie poprzestaje. Już w pierwszych sekundach jazzowy fortepian zderza się z elektronicznym bitem, aż w końcu wszystko łączy się w funkowo-rockową piosenkę - wiele rzeczy się tu łączy. Elektro-pop i jazz, folk i funk, dźwięki akustyczne i elektroniczne, język japoński i angielski mieszają się ze sobą, a na końcu gościnnie pojawia się nawet David Sylvian. Wszystko to trzyma się razem dzięki wokalowi Yano, który w spokojnych momentach z hiper-koncentracją podąża za melodiami w górę i w dół, a w bombastycznych wybuchach robi salta nad wielowarstwową mieszanką. W każdym utworze i na całym albumie dzieje się niezwykle dużo, ale w centrum uwagi zawsze pozostaje Yano.
@JimMorrisonFCB @Coutinho007
@BarceloDomo @VamosRakieta @kamyk_23 @patataj @Zazinho @Comentateiro @iksajotien @kazbychu