Na wstępie zaznaczę, że sytuacja De Jonga a sytuacja Depaya to dwie różne sprawy i inaczej je oceniam, ale w tym komentarzu o tej drugiej.

Dlaczego znowu mamy się płaszczyć, gdy kogoś chcemy sprzedać? Co takiego zrobił dla klubu Memphis, że my nie mamy prawa jakkolwiek na równi uczestniczyć w negocjacjach odejścia Holendra, tylko jak zwykle wszystkim iść na rękę. Wszyscy nagle zasłużeni.

Sytuacja jakich wiele w futbolu. Nadarzyła się okazja, by sprowadzić zawodnika za darmo, to z tego skorzystaliśmy. Tak jak wiele innych klubów, w każdym okienku co roku. Ktoś mu przystawiał pistolet do głowy? Chciał spełnić marzenie, jeśli takim była gra dla Barcelony. Proszę bardzo, ale czy to od razu oznacza, że Barca ma wobec niego jakiś dług wdzięczności?

Czy Depay poczynił jakiś znaczący postęp w rozwoju, by sytuacja stała się niezrozumiała? Nie.
Czy Barcelona oczekuje za niego zbyt dużych pieniędzy (mowa o 15-20 mln. euro)? Nie.

Nie rozumiem skąd to samobiczowanie się praktycznie przy każdej okazji. Dla przykładu:

- Takumi Minamino - kupiony przez Liverpool za 8.5 mln, nie duże pieniądze. Bardzo dobry zawodnik w RB Salzburg, duże oczekiwania, jak dziś pamiętam zachwyty Tomasza Smokowskiego, że Liverpool wykorzystał bardzo dobrą okazję na rynku. I co? Nie przeniósł formy na Premier League, nie przebił się w składzie. Czy Liverpool szedł mu na rękę, ponieważ mało za niego zapłacili? Nie, sprzedali go za więcej, niż go kupili, czyli 15 mln. euro.

- Tammy Abraham - wychowanek Chelsea. Dobry sezon 19/20, w kolejnym już słabiej. W obu tych sezonach Anglik miał dużo gorszą wiosnę, niż jesień. Nie wiązali z nim dalszej przyszłości. Czy ktoś chciał mu iść na rękę, bo wychowanek, za darmo, strzelił dla Chelsea 30 goli i zaliczył 12 asyst? Czekali na jak najlepszą ofertę i sprzedali go do Romy za 40 mln. euro.

- Joe Willock - wychowanek Arsenalu. Dostawał szanse przez półtora sezonu, coś tam sobie postrzelał i poasystował w LE przeciwko Molde czy Dundalkowi, ale nie było większego postępu. Poszedł na wypożyczenie i nagle bum nastrzelał nagle goli pod koniec sezonu w Newcastle. Wychowanek, za darmo, to może, by tak mu nie utrudniać odejścia? Nie, sprzedany za niespełna 30 mln. euro.

- Sergio Reguilon - wychowanek Realu. Błąkał się po wypożyczeniach, nagle coś niecoś zaskoczyło, ale nie na tyle, by Real wiązał z nim dalszą przyszłość i co sprzedali go za czapkę gruszek? Nie, za 30 mln.

Jakoś nikt nigdy tych transferów nie komentował, że co te kluby takie surowe, tylko utrudniają, tylko kasa kasa kasa. Ale jak chodzi o Barcelonę, to oczywiście płaszczmy się, przecież teraz każdy zasłużony, ale my się nieładnie zachowujemy.

Nic specjalnego ta sytuacja z Depayem. Przyszedł, może po roku doszli do wniosku, że nie widzą szans na postęp w grze Holendra, może Xavi po prostu nie widzi go w swojej drużynie (w sumie to nie był jego transfer i można się domyślać, że niedawne komunikaty, że są zawodnicy którzy nie rozumieją sposobu gry trenera, mogły być właśnie o Depayu), może nie pasuje mu do sposobu gry. Konkurencja jest duża, dostał komunikat, że może mieć trudno o minuty. Teraz jego decyzja czy zostanie czy nie, ale żeby się płaszczyć w imię czego? No właśnie, niczego. Zazwyczaj w takiej sytuacji zawodnicy szukają sobie nowego klubu. Alexis Sanchez po przyjściu Neymara pograł sobie jeszcze jeden sezon w Barcelonie, obie strony doszły do wniosku, że szans na grę to on nie będzie miał i został sprzedany. Czy ktoś wtedy mówił, że o Barcelonka sobie sprowadziła gwiazdę i gdzieś ma teraz Chilijczyka, że to brak szacunku?