Ireneusz Wacławski:
Muzyczny warsztat instrumentalistów pominę pokornym milczeniem. Zarówno Fripp jak i reszta „załogi King Crimson z lat 1972-75 to geniusze. Warto jednak zwrócić uwagę na takie instrumenty jak epizodyczny obój Robina Millera, smyczki Davida Crossa, czy wszędobylskie saksofony Mela Collinsa i Iana McDonalda, które wespół z podstawowymi instrumentami tworzą ów wspaniały niepowtarzalny klimat płyty.

Płyta jako trzecia z kolei (po „Lark’s Tongues In Aspic” i „Starless And Bible Black”) została nagrana przez chyba najbardziej wartościowy skład King Crimson. Była apogeum i ukoronowaniem okresu działalności z Wettonem na wokalu. Warto dodać, iż „Red” to chyba najprzystępniejsza płyta King Crimson, zespołu który z natury jest trudno przystępny dla przeciętnego zjadacza chleba. Została świetnie przyjęta przez ówczesny świat muzyczny. O dziwo jednak nie poparta wielką trasą koncertową, gdyż już w przeddzień wydania „Red” Fripp ogłosił rozwiązanie zespołu. Szkoda… A może nie… Gdyby Crimsoni ruszyli po tej płycie w tournee zdobyliby z pewnością pozycje, jaką miało wtedy Pink Floyd czy Genesis – pozycję absolutnej gwiazdy rocka. Fripp jednak wolał pozostawać w karmazynowym cieniu… Może to i dobrze… Nigdy nie narzucał się masowej publiczności. Z głębi swego karmazynowego królestwa pociągał za muzyczne sznurki powodując więcej fermentu niż „wielcy” będący na rozkładówkach muzycznych czasopism. I tym bardziej należy mu się szacunek za tą genialną płytę. Za to, że stworzył dzieło, które obok naprawdę niewielu krążków w historii muzyki rockowej wyznacza do dziś poziom, nie tylko progresywnego, grania (zważywszy na muzyków z bardzo różnych kręgów przyznających się do inspiracji „Red”). Z czasem, co prawda w ustach profanów pojawiały się bluźniercze opinie, iż płyta ta jest przereklamowana i nie warta tak wielkiego aplauzu. Każda chwila obcowania z geniuszem zawartym w tych niespełna 40-stu minutach muzyki zadaje kłam tym poglądom.
Ścisła czołówka muzyki rockowej i nie tylko... Ścisła czołówka sztuki XX wieku… Ponadczasowe arcydzieło… Na kolana...

@Colon po debiucie moja ulubiona płyta od nich. Chociaż niczego po Discipline już nie słuchałem i nie wiem czy warto się zabierać.

@shaun jak juz kiedys pisalem @jimmorrison: to zalezy.
Ja jestem absolutnie bardzo malo krytyczny w stosunku do Karmazyniakow (fanboy???), Frippa i tych wszystkich pochodnych grup, ktore stworzyli. Dla mnie ich albumy dziela sie na genialne i bardzo dobre.
I tak jak na przyklad wielu nie moze strawic Three of a perfect pair, tak dla mnie to czysta przyjemnosc, chociaz sam album nie jest genialny, a jedynie bardzo dobre :) (wedlug mnie), a wedlug kogo innego KC konczy sie na pierszym albumie oraz na utworze Starless wlasnie z Red.
Wszystko wiec kwestia gustu i perspektywy.