Pamiętnik Ramblowicza

Kochana Ramblo!

Nie wiem jak długo jeszcze tak wytrzymam. Będzie już druga godzina, odkąd usłyszałem o powołaniach na 30 dniowe szkolenia w wojsku..
Uderzyło to we mnie jak grom z jasnego nieba, niespodziewanie. Nie zdążyłem się przygotować, ani żadnych konkretnych zapasów.

Taktycznie, od salonu zostałem odcięty - w pierwszym zrywie paniki nie pomyślałem o zasunięciu tam zasłon. Duże, przestrzenne okna komplikują sprawę. Będąc w środku, byłbym widoczny jak na dłoni - nie zamierzam ryzykować dekonspiracji. Być może w nocy, przy ograniczonej widoczności spróbuje się przeczołgać, i owe zasłony jakoś zasunąć.

Moje zapasy - 1,5 l napoczętej cisowianki, paczka kabanosów, a pod łóżkiem znalazłem starego rodzynka w czekoladzie. Będzie na czarną chwilę..
Poza tym, udało mi się znaleźć kilka świec. Zwykłe światło zaraz zdradziłoby moją obecność, zatem świetnie się składa. Zanim się ściemni, muszę popracować
nad jakąś logistyką. Z taktycznego punktu widzenia, toaleta odpada, o spłukiwaniu wody nawet nie mówiąc - hałas jaki bym narobił mógłby zaraz zdradzić,
że jestem w domu. Na ten moment rozważam doniczkę z ziemią.

Minuty płyną jak godziny. Każdy najmniejszy szelest na klatce schodowej, brzmi jak listonosz niosący moje wezwanie, wiszący na ścianie zegar brzmi,
jakby odliczał czas do mojej egezkucji.. Muszę zachować zimną krew. Jeżeli spanikuje, zacznę postępować iracjonalnie, a tylko na to czekają.

Minęła prawie godzina. Niemal dostałem zawału, kiedy usłyszałem że ktoś wchodzi do mojego bloku. Mimo trzęsących nóg, zdołałem podejść do wizjera,
i.. Prawie wyzionąłem ducha zauważywszy, że to listonosz. Ten jednak, wrzucił po prostu kilka kopert do skrzynek na listy. W całym tym zamieszaniu nie
zdołałem zauwazyć, czy do mojej także. Chcąc nie chcąc, chyba będę musiał to sprawdzić w nocy, tylko tak by nikt mnie nie zauważył..

Trzymajcie się Ramblowicze, mam nadzieję że wszyscy to przetrwamy. Do usłyszenia - oby.