W czasach technikum miałem w klasie takiego kolegę Madridistę. Jako osoba był w porządku, natomiast jako kibic był strasznie irytujący. Taki wyszczekany, nadmiernie emocjonujący się każdą porażką Barçy. Po każdej wpadce odpalał się i emocjonował, kierując do mnie i innych barcelonistów ciągłe docinki i uwagi.
Do dziś pamiętam jego chorą wręcz reakcję jak wszedł do klasy dzień po meczu z PSG przegranym 0-4 w 2017. Wtedy przeszedł sam siebie, spóźnił się trochę i wchodząc do klasy był szaleńczo radosny i z wściekłością wykrzykiwał jakieś teksty dotyczące tej porażki, aż się nauczycielka spojrzała na niego.
Za to po rewanżu już reakcja była zupełnie inna, był zawiedziony i tylko coś tam mamrotał.
Ale i tak najlepsza reakcja była po późniejszym Klasyku z golem Messiego w ostatniej minucie.
Pamiętam doskonale ten dzień. Wtedy to ja się trochę spóźniłem, wszedłem do klasy i on tam siedział i przywitała mnie całkowita cisza z jego strony. To była taka piękna chwila. Nic nie mówił, a jednocześnie mówił tak wiele. Ta piękna cisza...

Po co o tym piszę? Przypomina mi to sytuacje z ostatnich tygodni tutaj. Nie zauważyliście że pewne osoby z biegiem czasu jakoś tak się uciszyły? Strasznie tu cicho się zrobiło. Nikt nie szczeka, nikt nie gęga, nikt nie stęka. Ciekawe dlaczego...
Życzę sobie i wam, aby ta cisza trwała i trwała.