Podobno mając 4 lata moja mama poprosiła niegrzecznego mnie, abym razem z tatą obejrzał lecący w telewizorze mecz piłki nożnej. Jedno z trzech moich pierwszych życiowych wspomnień to Mundial 2002, a już wtedy z pewnością kochałem piłkę. A jak kocha się piłkę, to kocha się Ronaldinho, tak jakoś mniej więcej w roku 2005 zaczęła się moja wielka miłość do Barcelony. Nie wiedziałem wtedy, że dzięki wiecznie uśmiechniętemu Brazylijczykowi los da mi możliwość obejrzenia jakichś 70-80 procent spotkań pewnego dotkniętego przez Boga Argentyńczyka. Oglądanie najwybitniejszego piłkarza wszech czasów przez tyle lat w barwach klubu mojego życia traktuje jako niesamowity dar. Od przejęcia drużyny w 2017 roku przez Ernesto Valverde i zatracenia przez Blaugranę swej unikalnej magii bardzo często miałem poczucie, że nadal oglądam mecze Barcy z tak wielką pasją ze względu na Messiego. Każdy znający się na piłce obserwator wie, że nijak mają się jakieś 5 miejsca w plebyscycie złotej piłki, wygrana o włos z van Dijkiem, Messi mimo upływu lat po prostu cały czas był najlepszy i robił na boisku rzeczy niesamowite. To od finału ligi mistrzów 2015 najważniejszy mecz w mojej kibicowskiej "karierze", bo mimo iż nie gra Barca, to zdaje sobie sprawę jak niepowtarzalna to okazja na to, aby futbol stał sie chociaż odrobinę sprawiedliwszy. Za to ile radości w moim życiu dał mi ten człowiek z całego serca życzę mu wygranej. Mam nadzieję, że Leo dzisiaj postawi ostatni krok ku nieśmiertelności, bo futbol jest mu to winien...