Jestem przekonany, że właśnie mieliśmy okazję doświadczyć najlepszego meczu w historii piłki nożnej.



Absolutna esencja tego, czego można oczekiwać nie tylko po piłkarskim, ale i szerzej, po sportowym wydarzeniu. Heroiczne występy indywidualne po obu stronach, nieprawdopodobne wręcz zwroty akcji, nigdy, nigdy nie widziałem bardziej emocjonującego wydarzenia i chyba nigdy już nic tego nie przebije. Transmisję z tego meczu powinni na surowo puszczać w kinach, przecież to aż trudno uwierzyć, że w pisaniu scenariusza do tego meczu nie brał udział jakiś genialny kinomaniak.



Pomijam już całe tło historyczne, które budowało napięcie przed tym spotkaniem, nie tylko sama historia Leo, która zakończyła się wręcz w bajeczny, niewyobrażalny sposób, ale historia milionów Argentyńczyków czekających od dekad na narodowy puchar, historia nadziei, jaką było to trofeum, szczególnie w ostatnich, bardzo ciężkich latach. Historia setek milionów fanów, z których każdego z osobna ten mecz dotknął na swój sposób, historia miliardów widzów przed ekranami telewizorów, komputerów, telefonów. Nie wspominając już o historii, której widmo czaiło się za rogiem - historia podwójnego zwycięstwa Francji.



Zastanawiam się nad potencjalnymi pretendentami do tytułu ‚najlepszego meczu w dziejach’, być może niektórzy powiedzą, że to finał Ligi Mistrzów w Stambule w 2005 roku zasługuje na niego, a może finał Mundialu w 1970 roku wygrany przez Włochów.



Śmiem jednak twierdzić, że z całym bagażem emocjonalnym, z całym piętnem kulturowym jakie ten mecz odcisnął (o czym jeszcze długo będziemy się przekonywać), historia dzieciaka z Argentyny, który nigdy nie widział na oczy reprezentacji swojego kraju sięgającej po ten najważniejszy puchar, kompletującego futbol po nieprawdopodobnych trzech godzinach arcymistrzowskiej piłki zasługuje na ten tytuł. Najlepszy mecz w dziejach. A zawodnikiem meczu Leo Messi.