Obowiązek przegranej:

Zakwalifikowanie się do mundialu w 1994 r. było dla reprezentacji Boliwii niczym podróż na księżyc. Ten biedny kraj doświadczony przez położenie geograficzne i źle traktowany przez historie, uczestniczył już w innych mundialach ale zawsze jakby na gape. Boliwijczycy przegrywali wszystkie mecze, mało tego, nie strzelili nawet żadnego gola. Wysiłki trenera Azkargorty przyniosły w końcu efekty nie tylko podczas meczów rozgrywanych na stadionie w La Paz, gdzie płyta boiska jest wyżej niż chmury, lecz również na nizinach. Boliwijscy piłkarze udowodnili że umiejętność gry na dużych wysokościach nie jest ich jedynym atutem i potrafią otrząsnąć się z kompleksów skazujących ich na porażke, jeszcze zanim mecz się rozpoczął. W eliminacjach Boliwia zachwyciła wszystkich a zwłaszcza Melgar i Baldivieso w środku pola, w przodzie Sanchez a przede wszystkim Etcheverry, o przydomku Diabeł, oklaskiwani gorąco przez różnorodną i wymagającą publiczność. Nieszczęśliwym zrządzeniem losu Boliwijczycy starli się w inauguracyjnym meczu mundialu z potężnymi Niemcami. Pchełka kontra Rambo ale stało się coś, czego nikt nie przewidział: zamiast skurczyć się ze strachu i zamurować własne pole karne, maleńka Boliwia rzuciła się do ataku i grała jak równy z równym, ba! Jak większy z mniejszym. Zdezorientowani Niemcy biegali po boisku a Boliwijczycy zacierali ręce z radości. Było tak do chwili, gdy na boisku pojawił się boliwijski gwiazdor Marco Etheverry. Minute później w idiotyczny sposób kopnął Matthäusa, za co zobaczył czerwony kartonik i został usunięty z boiska. Załamana Boliwia poddała się, zawstydzona tym, że śmiała się przeciwstawić swojemu przeznaczeniu(tajemniczej klątwie ciążącej na niej od stuleci), które zmusza ją do ciągłego przegrywania.


@AssisMoreira
@Symson
@DaPidejpi
@Sensible
@Lionel_Messi10
@patataj
@MesQueUnClub96
@Pawel13sz
@Ogorinho1974
@patataj