Zafascynowałem się Barceloną dawno temu ze względu na piękny stadion,unikatowy styl gry, brak reklam na koszulkach. Miałem swoich idoli, jednak klub zawsze był ponad wszystko.

Chciałem, żeby Messi w barwach Argentyny wygrał Mistrzostwo Świata, żeby piękna historia spięła się klamrą, a najlepszy piłkarz w historii zdobył to trofeum. Spełniło się. Chciałem żeby jeszcze wrócił do Barcelony... nie doszło do skutku.

Jestem mu za wszystko wdzięczny, szacunek ma dozgonny za to co zrobił dla Barcelony. Jednak dzisiaj czuje zupełną obojętność po tej decyzji. Zero emocji. Podobnie gdy odchodził dwa lata temu. Zupełnie inaczej było gdy kończyli grać Iniesta czy Puyol. Wtedy był ogromny smutek. Do dzisiaj poczynania boiskowe czy przeróżne historie związane z Iniesta czy Puyolem wywołują u mnie ciarki. Dlaczego z Messim nigdy tak nie było, choć wiadomo, że był najlepszy? Odpowiem w stylu Guardioli, który zapytany dlaczego stawia na Silvę, a nie Mahreza: przeczucie! Od zawsze miałem przeczucie, po latach już przeświadczenie, że Ci piłkarze byli dla mnie odwzorowaniem wartości, za które pokochałem ten klub.