Rozmów o emigracji przewinęło się tu mnóstwo. Pewnie i teraz jakiś wątek się ciągnie, bo sytuacja we Francji nie pozwala przejść obojętnie. Nie śledzę jednak specjalnie Rambli, ale chciałbym dodać coś od siebie. Będzie długo, niemal jak zawsze, kiedy coś piszę, a czy mądrze to już inna para kaloszy.
Trąbi się o tej Francji w mediach, prawica zbija kapitał polityczny na bredniach, bo tak trzeba nazwać te ich wystąpienia pełne obawy o losy naszego kraju. Ludzie natomiast bez znajomości podstawowej historii Francji łykają wszystko jak leci.
Dla ścisłości, ja jestem lewak, chociaż koledzy, z którymi dziele wspólne poglądy wytykają mi często symetryzm i brak w nich spójności.
Nie popieram adopcji dzieci przez pary jednopłciowe, choć to temat trudny i zawily. Nie jestem też zwolennikiem masowej emigracji, ale nie uważam bym mógł nazwać się je rasistą.
Boją się ludzie w Polsce imigrantów, ale czy słusznie? Czy maja sens takie tweety jak Morawieckiego, który pokazuje Polskę w sielance, a obok palącą się Francję.
Do Francji nie zjechała nagle rzesza obcokrajowców, to jest proces bardzo długi. Francja miała i ma swoje kolonie, wojna w Algierii spowodowała duży przyrost Arabów. Niektórzy tam siedzą od 2,3 pokoleń, to nie jest efekt ostatniego kryzysu. Polakom takie rzeczy nie grożą, nawet jeśli zjechaloby tutaj pół miliona Arabów. Potrzeba jest dużo czasu na to, by Polska choć odrobinę mogła przypominać Francję, a i tak wciąż będzie nam daleko (na każdej płaszczyźnie). Oczywiście lepiej jest, by te pół miliona zostało jednak u siebie.
Mam dużo znajomych Arabów i to ludzie uczciwi, pracowici i pomocni. Z pewnością bardziej pomocni jak rodacy za granicą. Inna sprawa, że na Korsyce nigdy z nimi problemu nie było.
Ale czy na pewno są w Polsce potrzebni?
Robię zlecenia dla kompleksu hotelowego w Bonifacio. Pracuje tam pewien gość, Ludovic, który do tej pory głosował na Marine, o Arabach wyrażał się pogardliwie.
W tym roku szefostwo zatrudniło do sprzątania pokoi 2 laski na papierach i 1 na czarno. Wszystkie z Maroka. Ta bez papierów po tygodniu pracy zaproponowała chłopakowi związek. Zaczęli gadać o ślubie, chłopak się zabujał i któregoś dnia zaprosiła go do domu siostry, by rodzina mogła go poznać. Matka z ojcem oczywiście w Maroko, gadali przez Skype. Ojciec oznajmił, że jeśli chce się z nią żenić to musi przejść na islam.
Brakło niewiele, bo chłopak był już gotów przejść na ten islam, ale razem do kupy wybiliśmy mu to z głowy. Dziewczynie chodziło tylko o papiery, choć to proces skomplikowany (4 lata trzeba ze sobą mieszkać, urząd imigracyjny ciągle na łbie). Jej siostra ma to za sobą , bo papiery dostała w taki właśnie sposob. Żyję z gościem 17 lat starszym, Francuzem, który przeszedł na islam, bo takie były wymogi rodziny. Piszę o ej sytuacji w skrócie, bo post i tak już robi się mocno za długi.
A dlaczego o tym piszę?
Dlatego, żeby pokazać ich działanie, ci ludzie nie chcą przyjąć kultury europejskiej, natomiast chcą nam wszczepić ichniejsza. Taka jest polityka, chcesz mieć kobitę stamtąd, musisz zostać muzułmaninem. Czy w oczach ludzi, którzy popierają napływ imigrantów to normalne?
Mnie się we łbie nie mieści, że laska, która jest tu na krzywy ryj, która ma interes w tym małżeństwie, chce dyktować warunki. I to nie jest pojedynczy przypadek. Czy można dziwić się ludziom, że mają obawy? I czy te obawy to jest już rasizm?
Chcecie to sobie pogadajcie, jak Wam starczy cierpliwości, by dobrnąć do końca tego komentarza.