Barca Xaviego nie potrafi dwóch rzeczy, bez których po prostu nie da się dziś osiągnąć sukcesów w piłce na najwyższym poziomie: zakładać pressingu, oraz samemu wychodzić spod wysokiego pressingu rywali.
W pierwszym obszarze wynika to z tego, że Xavi chce bronić jednocześnie wysoko i zachowawczo, co powoduje, że część graczy robi mnóstwo kilometrów, które nie przekładają się na odbiór piłki, bo w tym samym czasie pozostali zawodnicy, przynajmniej w teorii, bardziej asekurują niż skracają pole gry aktywnie uczestnicząc w skoku pressingowym. Nawet nieprawdopodobna robota Gaviego, który tuszuje taktyczne sprzeczności Xaviego, w dłuższej perspektywie nie jest w stanie dać zadowalających rezultatów. W konsekwencji nawet średnio zaawansowane technicznie zespoły są w stanie bez większych problemów wychodzić spod doskoku Katalończyków, którzy w sensie zespołowym są po prostu za daleko i często spóźnieni o jedno tempo.
Jeżeli zaś chodzi o wychodzenie spod wysokiego pressingu rywali, pomysł Xaviego często ogranicza się do zagrywania do Ter Stegena (Barca zbyt długo buduje grę w pobliżu własnego pola karnego), tworzeniu dużych odległości między zawodnikami i zrzucania odpowiedzialności na Niemca, od którego - mam wrażenie - oczekuje się, że jednym zagraniem rozwiąże problem wymagający działań bardziej złożonych i systemowych.

Dobrze, że jest City Pepa i Barca Femeni, bo inaczej entuzjaści katalońskiej filozofii gry nie mieli by wiele do oglądania w światowej piłce.