Ja to już nawet jestem skłonny uwierzyć, że mamy taki pomysł na grę, żeby grać jak najbardziej statycznie, marnować jak najmniej energii i ruszyć dopiero jak przegrywamy. Oczy bolą, ale ma to jakiś sens. Ławkę mamy krótką i co chwilę ktoś (lub kilku naraz) jest kontuzjowany, a spotkań jest pierdyliard. Dojdą do tego głupie błędy indywidualne - bo głównie takie odpowiadają za utratę bramek, Lewy, który miał kończyć wszystko co dostanie kopie się po czole i mamy obraz tej nędzy i rozpaczy.