A najgorsze jest to, że od kilku miesięcy człowiek przestał w ogóle odczuwać jakąkolwiek radość z oglądania swojej ulubionej drużyny.
Po prostu obserwujesz, czasami zerkasz na telefon, ale jak się nad tym zastanowić to to oglądanie bardziej zaczyna przypominać jakieś przyzwyczajenie bez jakichkolwiek pozytywnych emocji.
Ewidentnie "czuć" ten sam etap, który przechodziliśmy przed zwolnieniem Koemana, po prostu.