Rok 2011, dwunastoletni ja wracam sobie po szkole do domu, jestem zadowolony, bo skroiliśmy wrednego Mariusza pod sklepikiem szkolnym, woźny @Comentateiro obiecał milczenie za jednego żubra. Za hajs z napadu kupione Bravo Sport z plakatem Carlesa Puyola w środku. Odpalony meczyk potężnej Barcelony, siedzimy ze starym, a on prawie trzeźwy (wypił tylko 9 piw), opowiada mi, że gdyby nie kontuzja z 1992 roku, to stworzyłby duet marzeń z Messim.

Już wtedy mówiłem mu, że chciałbym w przyszłości mieć zakład wulkanizacyjny, a nasz woźny jest w porządku i kiedyś go zatrudnie. Wtedy ojciec mówił, że nie dowierza, że nie wykryto u mnie żadnego upośledzenia umysłowego.

Przyszła pora na finał LM, 28.05.2011 niestety ojciec sprzedał telewizor w lombardzie, jesteśmy w trudnej sytuacji. Wtedy z pomocą przychodzi somsiad Mirek, mówi, że zaprosi nas do siebie, ale w życiu nie ma nic za darmo. W zamian mam zaprzyjaźnić się z jego córką, mimo, że jest moją rówieśniczką, to waży już 85kg, każdy się jej boi, nie jest co prawda piękna, ale za to się nie myje i śmierdzi kurczakiem, na imię jej Jowita. Nawet mój stary zaczął mi współczuć i powiedział, że nie muszę się poświęcać, ale ja wtedy wiedziałem, że nie mogę zawieść tego dream teamu i ten mecz musimy obejrzeć.

Te wspaniałe czasy już nie wrócą, mój syn Lucjan Junior II nigdy nie zobaczy już na żywo tak genialnego zespołu, najlepszej drużyny w historii futbolu