Dobrze, a teraz tak na poważnie.
Dziękuję Xaviemu Hernandezowi, że zgodził się za miskę ryżu przyjść do rozbitej po Koemanie Barcelonie. Potrafił w tamtym sezonie zbudować zalążek drużyny, która na przestrzeni wiosny dała mi niewiarygodną ilość radości, której się nie spodziewałem po odejściu Messiego. Jestem mu dozgonnie wdzięczny za zdobycie mistrzostwa, za te wszystkie pozytywne chwilę, ale jeszcze bardziej dziękuję mu za to, że nie poszedł drogą Koemana i postanowił sam odejść, gdy zrozumiał, że już nie jest w stanie pomóc tej drużynie.
Dziękuję Xavi i powodzenia w nowym klubie. Kocham Cię jako piłkarza, jako trenera miałem Cię dość, ale w żaden sposób nie przekreśla to Twoich dokonań w tym klubie. Dziękuję. Po Prostu.