Oczywiście czuję rozczarowanie po porażce, bo była szansa na złoto, ale jednocześnie się cieszę, bo na ten medal olimpijski siatkarzy czekałem 16 lat. Pamiętam jak byłem rozczarowany w 2008 roku roku po porażce w ćwierćfinale z Włochami, bo mieliśmy wtedy bardzo dobrą reprezentację i bardzo liczyłem na medal. Jeszcze bardziej się rozczarowałem w 2012 roku, bo wtedy po wygranej Lidze Światowej czułem, że to właśnie ten moment, że w końcu zdobędziemy ten medal, bo byliśmy jednym z faworytów, a znów się nie udało. W 2016 roku nie nastawiałem się za bardzo na to, że zdobędziemy medal, bo nie byliśmy w najlepszej formie. Mimo to kolejna porażka w ćwierćfinale bolała. W 2021 roku znów wiązałem z siatkarzami duże nadzieje, bo byliśmy w świetnej formie i tylko Brazylia wydawała się od nas lepsza. Niestety przegraliśmy po bardzo wyrównanym meczu z Francją. Kolejne rozczarowanie i smutek, spotęgowany jeszcze widokiem płaczącego Kurka (wtedy życzyłem mu żeby zagrał w kolejnych igrzyskach i zdobył medal). A teraz w końcu się dokonało. Mamy ten medal. To, na co czekałem tak długo. To mnie cieszy, podobnie jak widok Kurka z medalem, bo było mi go szkoda w Tokio.