O tym, że umiejętność interpretacji tekstu jest ważną rzeczą, pokazują polskie wesela.

Hit zespołu Dwa plus jeden pt. "Windą do nieba" jest chyba jednym z najczęściej wybieranych utworów w ramach pierwszego tańca. Ale, na Boga, to karygodna decyzja i chyba jeden z najgorszych wyborów.

Wyjątkowy dzień, cudowna ceremonia, wspaniałe przyjęcie i nadchodzi ten pierwszy taniec, a młoda para wyjeżdża wtedy z utworem o... nieszczęśliwej miłości. Osobiście nie chciałbym tańczyć do piosenki, w której kobieta śpiewa, że nie kocha swojego przyszłego męża, bo marzy o innym mężczyźnie, ale no cóż, musi iść do ślubu, bo tak wypada ("Mój piękny Panie, ja go nie kocham, taka jest prawda. Pora mi dzisiaj do ślubu iść ").

Ten utwór jest bardzo smutny, bo kobieta żyje marzeniami. Marzy o wspaniałej romantycznej miłości, o tym, że pojawi się ten wymarzony ktoś, ten idealny, z którym spędzi całe życie. Do samego końca ma choć cień nadziei, że to się spełni, ale rzeczywistość bardzo brutalnie sprowadza ją na ziemię ("I tak odchodzę bez pożegnania, jakby znienacka Ktoś między nami zatrzasnął drzwi")

I ja po części rozumiem, dlaczego ludzie to wybierają. Biorą pod uwagę klimatyczną melodię, koncentrują się na samym refrenie, olewając resztę. Ale nawet refren jest piękny tylko z pozoru.

"Już mi niosą suknię z welonem / Już Cyganie czekają z muzyką / Koń do taktu zamiata ogonem / Mendelssohnem stukają kopyta / Jeszcze ryżem sypną na szczęście / Gości tłum coś fałszywie odśpiewa / Złoty krążek mi wcisną na rękę / I powiozą mnie windą do nieba".

Obrączka jest tutaj wciskana na rękę, co tylko potwierdza, że kobita tego ślubu nie chce, a nawet ta winda do rzekomego nieba, to też tylko metafora skrótu do szczęścia, lecz ten skrót wcale tego szczęścia nie daje. Dziewczyna jest do niej raczej zapakowana, bo inni żyją w przeświadczeniu, że właśnie w ten sposób ekspresowo osiągnie szczęście.

Dlatego jeżeli będziecie mieli w otoczeniu kogoś, kto wpadnie na pomysł, by tańczyć do utworu, odradzajcie to z całą stanowczością.