Ależ Krzysztof Zalewski wjechał z albumem "Z głowy". Nie wiem, czy już słuchaliście, ale osobiście wałkuję od kilku dni i z każdym przesłuchaniem doceniam ten album jeszcze bardziej, zwłaszcza gdy zagłębiam się w teksty.

Krążek jest bardzo osobisty, tak bardzo jak nigdy wcześniej. W warstwie lirycznej mniej metafor, które do tej pory z dużym nasyceniem stosował Zalewski, więcej bezpośrednich tekstów. Krzysiek zdobył się na długą muzyczną spowiedź. Opowiada m. in. o nieudanym związku, o swojej tęsknocie za mamą i pośmiertnych refleksjach. Jeden utwór poświęcił nawet narkotykom, od których kiedyś był uzależniony, które wydawały się być receptą na rozwiązanie problemów, a tak naprawdę tylko je pogłębiały. Oprócz tego mamy postapokaliptyczne wizje świata zdominowanego przez wojny, konflikty, żądze i władzę, a z których przesłanie jest proste: świat bez miłości jest pozbawiony sensu.

No i przy okazji Zalewski w białym podkoszulku a la Bruce Willis ze "Szklanej pułapki" wygarnia "raperom", ubranym w balenciagi i markowe ciuchy, którzy obwołali się królami muzyki.

Muzycznie też jest świetnie. Mamy trochę rocka, trochę funkowych klimatów, trochę fortepianowych ballad, trochę spokojniejszego śpiewania, trochę ostrzejszych riffów, a nawet znalazło się miejsce na wokale wzmocnione chórem dziecięcym.

Osobiście polecam, tylko zarezerwujcie sobie spokój i sporo czasu, bo żeby docenić kunszt tego albumu, ewidentnie trzeba się skupić.