Jestem rozczarowany. Czuję niesmak. Dyskomfort. Trudno mi nawet o tym mówić. Nagle się okazuje, że gra z orzełkiem na piersi nie jest zaszczytem, a staje się czymś, co zaczyna ciążyć. Wszystkie słowa o motywacji, o poświęceniu dla biało-czerwonych barw można wyrzucić do kosza. Myślę teraz o tych wszystkich młodych chłopakach, którzy w zużytych butach biegają po boiskach. Myślę o nich i wiem, że wśród nich są osoby, które oddałyby wszystko, by chociaż na chwilę włożyć koszulkę i wysłuchać „Mazurka Dąbrowskiego”. Kapitan okazał się tchórzem, który zapewniał, że będzie do końca, a pierwszy ucieka z okrętu, bo jak się okazuje, latynoskim powietrzem lepiej się oddycha.