Coraz trudniej nie zauważyć, że drużyny prowadzone przez Xabiego Alonso mają pewien powtarzający się schemat: od czasu do czasu przychodzi moment spektakularnej, niespodziewanej klęski, podczas której zespół wygląda zupełnie inaczej niż zazwyczaj. Drużyna, który wcześniej imponowała organizacją i kontrolą, nagle traci wszystkie atuty i staje się bezradna.

W Bayerze pierwszym takim przykładem był przegrany 0:3 finał Ligi Europy z Atalantą. Potem, w kolejnym sezonie, przyszło 0:4 z Liverpoolem w Lidze Mistrzów.
A w Realu Alonso podobne mecze pojawiły się błyskawicznie – 0:4 z PSG i 2:5 z Atlético. W tych dwóch spotkaniach Real stracił więcej goli niż we wszystkich pozostałych razem wziętych (9 vs 8). Giga błędy i wylewy – Asensio, Rüdigera, Valverde i Huijsena a nawet zazwyczaj niezawodny Courtois wyglądał jakoś dziwnie.

W dłuższej perspektywie Xabiemu może być trudno zostać na wiele lat topowym trenerem, jeśli nie "wyleczy się" z takich dziwnych klęsk - zwłaszcza w obliczu tego jak ważna jest w obecnym topowym futbolu konkurencyjność i regularność.