Na miesiąc przed swoimi 95. urodzinami, Patricia Routledge napisała te słowa, które wciąż brzmią delikatnie:
„W przyszły poniedziałek skończę 95 lat. W młodości często ogarniał mnie niepokój — strach, że nie sprostam oczekiwaniom, obawa, że nikt mnie nie zapamięta, lęk przed zawiedzeniem nadziei mojej matki. Ale dziś moje dni zaczynają się w spokoju i kończą w wdzięczności.”
Moje życie naprawdę nabrało kształtu dopiero po czterdziestce. Pracowałam regularnie — na scenach prowincjonalnych, w słuchowiskach radiowych, w produkcjach West Endu — ale często czułam się zagubiona, jakbym szukała wewnętrznego domu, którego jeszcze nie znalazłam.
W wieku 50 lat przyjęłam rolę w telewizji, która później stała się nierozłącznie związana z moim nazwiskiem: Hyacinth Bucket w „Keeping Up Appearances”. Myślałam, że to będzie mała rola w serialu bez większego znaczenia. Nigdy bym nie przypuszczała, że otworzy mi drzwi do salonów i serc na całym świecie. I prawdę mówiąc, ta postać nauczyła mnie akceptować własne ekscentryczności. Uzdrowiła coś we mnie.
W wieku 60 lat zaczęłam uczyć się włoskiego — nie dla pracy, ale by móc śpiewać operę w jej oryginalnym języku. Nauczyłam się także żyć sama, nie czując się samotna. Każdego wieczoru czytałam poezję na głos, nie dla poprawy dykcji, ale by uspokoić duszę.
W wieku 70 lat wróciłam na scenę szekspirowską — coś, co myślałam, że już nie będzie możliwe w moim wieku. Ale tym razem nie miałam nic do udowodnienia. Stałam tam, na deskach, w absolutnym spokoju, a publiczność to czuła. Już nie grałam. Po prostu istniałam. W wieku 80 lat zaczęłam malować akwarele. Malowałam kwiaty z mojego ogrodu, stare kapelusze z młodości i twarze spotkane kiedyś w londyńskim metrze. Każdy obraz był cichym wspomnieniem uczynionym widocznym.
Dziś, mając 95 lat, piszę listy ręcznie. Uczę się piec chleb żytni. Nadal głęboko oddycham każdego ranka. Wciąż kocham śmiech — ale już nie staram się rozśmieszać. Kocham ciszę bardziej niż kiedykolwiek.
Piszę do was dziś, by powiedzieć jedną prostą rzecz:
Starzenie się nie jest opadającą kurtyną. Może być najwspanialszym rozdziałem — jeśli pozwolicie sobie na ponowne rozkwitnięcie.
Niech nadchodzące lata będą waszymi skarbami.
Nie musicie być sławni. Nie musicie być doskonali.
Musicie tylko w pełni stawić się do życia, które wciąż jest wasze.
Z czułością i delikatnością,
— Patricia Routledge
https://ichef.bbci.co.uk/ace/standard/2048/cpsprodpb/5f59/live/b00df3e0-a152-11f0-928c-71dbb8619e94.jpg