Jako że moi rodzice wyjechali na urlop a ja mam najbliżej do baci, to stałem się pełnoetatową opiekunką.
Babcia jest w stanie fatalnym, poza kalectwem wywołanym przez dekady męczarni z RZS to jeszcze się okazało po latach, że babcia miała źle zdiagnozowana, obecnie ma wodogłowie, jej mózg w połowie już nie funkcjonuje, co też jest dla mnie fenomenem, jak zdolny do adaptacji jest to organ. Widzę to po jej zachowaniu, gdzie mózg walczy z postępującą chorobą, odtwarzając co chwila zniszczone połączenia.
Niestety już jest na etapie, że niewiele da się uratować i babcia bliska jest stanu wegetatywnego.
I jaki mam wniosek po tych dniach ciągłej opieki, to że pracownicy hospicjów muszą być wręcz socjopatami, ludźmi bez empatii.
Wiem, że to babcia i trochę inny ładunek emocjonalny, ale jakbym miał codziennie przez lata obserwować człowieka w takim stanie, na krawędzi życia to bym tego psychicznie nie zniósł.
Obserwować ten ból istnienia, błagalny wręcz o śmierć.
Trudno o gorszy widok niż człowiek dla którego śmierć jest lekarstwem.