Siedziałem w centrali w Moskwie, kiedy po raz pierwszy zobaczyłem profil tego Berkowitza. Nieźle się uśmiałem - zwykły ziomek, ale miał potencjał. Szef powiedział “ty się tym zajmiesz”, więc zajęłem się.

Trzynaście lat, kur**, trzynaście lat budowania tego aktywa. Setki tysięcy dolarów na szkolenia, kontakty, PR, kampanie. Nocami siedziałem i planowałem każdy jego ruch - kogo poznać, co powiedzieć, jak budować wizerunek. Rok po roku wspinał się po szczeblach kariery. Nasi analitycy przewidywali, że za pięć lat będzie w rządzie, może nawet ministrem.

I w końcu się udało - gość zostaje posłem na sejm. Dzwonię do Moskwy, wszyscy gratulują, szef mówi że awansuję. Myślę sobie “nareszcie, po tylu latach ciężkiej roboty”. Szykuję się na debrief, planuję dalsze operacje.


Pewnego dnia telefon - “włącz wiadomości, natychmiast”. Włączam, a tam widzę tego gnoja w kajdankach przed IKEA. Ochrona złapała go jak próbował wynieść patelnię za 149 złotych. STO CZTERDZIEŚCI DZIEWIĘĆ ZŁOTYCH. Cała kariera w pi**, cała operacja spalona, trzynaście lat roboty zmarnowane.
Bo ktoś musiał mieć nową patelnię za darmo.
Teraz siedzę w jakimś biurze w Omsku i liczę zapasy papieru toaletowego. Dzięki Berkowitz, dzięki kur*a bardzo.