II Wojna Światowa była prawdziwą hekatombą dla narodu Polskiego, ludności organizmu Rzeczpospolitej, samego państwa i jego przestrzeni. Według badań Biura Odszkodowań Wojennych przy Prezydium Rady Ministrów zawartych w sprawozdaniu w przedmiocie strat i szkód wojennych Polski w latach 1939-1945, sporządzonego w 1947 roku, szacuje się, że podczas okupacji niemieckiej na przedwojennym terytorium państwa życie straciło ponad 6 milionów obywateli Państwa, w tym około 3.2 miliona Żydów - obywateli polskich. Około 650 tysięcy wskutek bezpośrednich działań wojennych, w tym w trakcie kampanii wrześniowej poległo około 70 tysięcy żołnierzy oraz trudna do oszacowania, ale w dziesiątkach tysięcy cywilów. Oznacza to, że 89% strat to cywile. Polska straciła 220 obywateli na każde 1000 niezależnie od wieku i płci. Dla porównania - ta sama proporcja dla Związku Sowieckiego wynosi 116 na 1000 mieszkańców, a dla Francji 15 na 1000. Jest to porażająca statystyka i dająca do myślenia o stratach, jakie poniósł naród w wojnie, w kontekście i tak ogromnych strat Związku Sowieckiego na froncie wschodnim.

W celach germanizacyjnych zostało odebranych rodzicom 200 tysięcy dzieci, z czego tylko około 15% wróciło do kraju. Trwałe kalectwo spotkało 590 tysięcy osób, a na gruźlicę zachorowało w czasie wojny 1mln 140 tysięcy osób. Do prac niewolniczych wywieziono 2 mln 460 tysięcy ludzi. Z domów wysiedlono łącznie 2mln 478 tysięcy obywateli polskich. Straty majątku narodowego przekroczyły 38% stanu sprzed wojny. Warszawa została zrównania z ziemią w 85% substancji miasta, a straty ludności stolicy wyniosły 700 tysięcy, co przekracza łączne straty Wielkiej Brytatni i USA w całej II wojnie światowej na wszystkich frontach - w Europie, w Afryce i na Pacyfiku. Polskie biblioteki straciły 66% zbiorów. Potencjał pracy przymusowej obywateli Polskich szacuje się na 32 600 lat roboczych.

Podsumować to można cytatem Gubernatora Hansa Franka z nadania Hitlera:

„Gdybym o każdych siedmiu rozstrzelanych Polakach chciał rozwieszać plakaty, to w Polsce nie starczyłoby lasów na wyprodukowanie papieru na takie plakaty”, „Polska nie śmie nigdy więcej powstać!"

Co jakiś czas przy okazji wracania do literatury poświęconej II Wojnie Światowej, zderzając się z tymi statystykami, jestem w niezmiennym szoku. Dodając do tego następne 50 lat gospodarczej okupacji, terroryzmu ludności przez reżim komunistyczny, emigracji lat 80 i 90, a następnie emigracji za kadencji PO 2007-2015, powiedzieć, że Polska powstała jak feniks z popiołów to nic nie powiedzieć. Jesteśmy fenomenem na skalę świata i dobrze wykorzystaliśmy czas dany poprzez pauzę geopolityczną. Budowa CPK, Elektrowni Atomowej, infrastruktury komunikującej CPK z całą Polską i zepnąć komunikacyjnie nadczarnomorze (Polskę, Rumunię, Mołdawię, w przyszłości Ukraine?) z Polską (jako kolejna odnoga Nowego Jedwabnego Szlaku idąca przez Polskę do UE) dałoby nam kolejny impuls gospodarczy, którzy można szacować na kilka % wzrostu PKB rocznie. Przed Polską szansa, którą musimy wykorzystać, także jakiekolwiek wałki wokół takich projektów powinny być traktowane z najwyższą surowością, wliczając w to zdradę interesu państwa.