Cztery tytuły z rzędu, wyczyn nie do pobicia!

Mówią, że sukces łatwiej osiągnąć niż utrzymać a w takich rozgrywkach jak najważniejszy południowoamerykański puchar klubowy, Copa Libertadores, utrzymanie się na szczycie to nie lada wyczyn. Argentyński Club Atlético Independiente czterokrotnie z rzędu zdobywał Copa Libertadores w latach 1972-1975. Do dziś jest to jedyny zespół, któremu udało się tego dokonać. Dziś wydaje się to trudne do pobicia, ale jedno jest pewne: ten rekord zostanie zapamiętany na zawsze i podniósł poprzeczkę niezwykle wysoko. Nawet najlepsze serwisy bukmacherskie zarobiłyby krocie, gdyby podejrzewały, że jakakolwiek drużyna może powtórzyć takie osiągnięcie. Zobaczmy więc, jak, gdzie i kiedy Independiente zdołało wygrać Copa Libertadores cztery razy z rzędu.

Copa Libertadores w 1972 roku był jedną z najbardziej emocjonujących i niezapomnianych edycji turnieju kontynentalnego. Była to 13. edycja turnieju, w której wzięło udział 20 drużyn z 10 krajów Ameryki Południowej: Argentyny, Chile, Ekwadoru, Boliwii, Brazylii, Kolumbii, Urugwaju, Paragwaju, Peru i Wenezueli. Obie drużyny finalistów pokonały liczne przeszkody, aby dotrzeć do finału. W pierwszej fazie Independiente rywalizowało w bardzo zaciętej grupie z Rosario Central (innym argentyńskim klubem) oraz kolumbijskimi drużynami Santa Fe i Atlético Nacional. W drugiej fazie udało im się pokonać brazylijskie São Paulo i ekwadorską Barcelonę, zapewniając sobie awans do finału. Z kolei Universitario de Peru miał podobnie trudną drogę. W pierwszej fazie wyeliminował dwa chilijskie kluby, Universidad de Chile i Unión San Felipe a także Alianza Lima, lokalnego rywala. W drugiej fazie zmierzył się z urugwajskimi drużynami Nacional, obrońcą tytułu, oraz Peñarol, pokonując kolejną przeszkodę i awansując do finału. Finał rozegrano w dwóch meczach: pierwszy w Peru a drugi w Argentynie. Pierwszy mecz był zacięty i zakończył się bezbramkowym remisem, z niewielką liczbą klarownych sytuacji dla obu drużyn. Rewanż był bardziej otwarty i emocjonujący, a o jego losach zadecydowała celność w wykończeniu, z jaką napastnik Eduardo Maglioni strzelił dwa gole dla Independiente, a napastnik Percy Rojas strzelił gola honorowego dla Universitario. W ten sposób Independiente po raz trzeci w historii zdobyło tytuł mistrza Copa Libertadores, wyrównując ówczesny rekord Peñarolu. Zespół prowadzony przez Pedro Dellachę okazał się najlepszy na kontynencie dzięki solidnemu, ofensywnemu i zdecydowanemu stylowi gry.

W następnym roku drużyna rozpoczęła walkę o czwarty tytuł mistrza kontynentu. Pierwszy mecz finałowy odbył się 22 maja 1973 roku w Argentynie. Tam Independiente i Colo-Colo z Chile zremisowały 1:1. Rewanż rozegrano tydzień później na Estadio Nacional w Chile, gdzie Colo-Colo i Independiente zakończyły się bezbramkowym remisem. Po 180 minutach gry sytuacja była nadal nierozstrzygnięta i zamiast rzutów karnych, przed wprowadzeniem zasady bramek na wyjeździe, konieczne było rozegranie dogrywki na neutralnym boisku. Independiente przemierzyło Río de la Plata i dotarło do sąsiedniego Urugwaju na mecz na legendarnym Estadio Centenario w Montevideo, znanym z inauguracyjnego finału Mistrzostw Świata w 1930 roku. Mario Mendoza otworzył wynik meczu dla Independiente w 25. minucie, a Carlos Caszely wyrównał dla Chilijczyków w 39. minucie pięknym lobem. Bezbramkowa druga połowa doprowadziła do dogrywki, a wejście Ricardo Bochiniego przeważyło szalę na korzyść Argentyńczyków. Jego kolega z ławki rezerwowych, Miguel Ángel Giachello, strzelił zwycięskiego gola w 106. minucie. Ten wyczerpujący remis zachwycił kibiców, którzy oglądali starcie Independiente i Colo-Colo w trzech krajach przez ponad pięć godzin, zanim wyłoniono zwycięzcę.

Pokonawszy peruwiańskich i chilijskich rywale w dwóch poprzednich edycjach, Brazylia z FC São Paulo postanowiła spróbować powstrzymać Independiente w finale Copa Libertadores w 1974 roku. Argentyńska drużyna udała się do Brazylii na pierwszy mecz na „Estádio do Pacaembu” i wróciła z pustymi rękami po porażce 1:2. Cztery dni później, 16 października 1974 r., obie drużyny spotkały się w Argentynie, gdzie w 34. minucie Bochini strzelił gola, a Agustín Balbuena drugiego, ustalając wynik meczu na 2:0 i 3:2 dla Argentyńczyków, którzy wygrali trzeci mecz na Narodowym Stadionie Chile 1:0.

Independiente zakwalifikowało się do finału Copa Libertadores w 1975 roku minimalną przewagą a ich dążenie do zdobycia czterokrotnego tytułu mistrzowskiego niemal rozsypało się już na samym początku. Różnica zaledwie jednego gola sprawiła, że w finale zmierzyli się ze stosunkowo mało znaną chilijską Unión Española, drużyną, która w swojej prawie 80-letniej historii mogła pochwalić się czterema tytułami mistrzowskimi. Chilijczycy wygrali pierwszy mecz na Estadio Nacional w Santiago 1:0, ale Independiente zrewanżowało się, pokonując rywali 3:1. Trzeci mecz, w stolicy Paragwaju, Asunción, również zakończył się dwubramkową przewagą, Independiente wygrało 2:0, a zatem łącznie 5:2. Partner Bochiniego na boisku, Daniel Bertoni, strzelił gola w obu zwycięstwach. Tamta drużyna Independiente była niezwykle utalentowana i choć potrafiła grać agresywnie, byłoby błędem sądzić, że polegała wyłącznie na sile fizycznej. Potrafili łączyć inteligencję z siłą fizyczną, tworząc potężny koktajl, który pozwolił im osiągnąć tak wiele sukcesów w pierwszej połowie lat 70-tych.

@Adran360
@AxelF
@Bernard777
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani