Ten dzisiejszy mecz z Atleti chyba trafił się nam w jednym z najgorszych momentów tego sezonu.
Mierzymy się z przeciwnikiem w gazie, który po słabym starcie w końcu się rozpędził i punktuje zarówno w lidze jak i rozgrywkach europejskich.

Z drugiej strony my, z problemami nawet już nie tylko zdrowotnymi, które ostatnio i tak wyglądają na mniej problematyczne, niż ogólna atmosfera. Jak tydzień temu moglibyśmy powiedzieć, że wreszcie zaczynamy wracać do poprawnych ustawień, tak teraz, po tym fatalnym meczu z Chelsea mam wrażenie, że mleko po prostu wykipiało i ten obraz po prostu przeciętnej dyspozycji wyszedł wreszcie na jaw. Ten obraz, którego nie dało się już zatuszować, co w konsekwencji przyczyniło się i do absencji Araujo i do widoku podłamanego Flicka.

I pytanie, na które dostanę za parę godzin odpowiedź, czy siła przyjaźni dziś da radę przeciwstawić się rozpędzonej machinie Simeone, czy jednak po rzuceniu kamyczka w Kataloński, trochę dziurawy i popękany obecnie mur, poleci on jak domek z kart.