Z tego co mówili komentatorzy, w Anglii jest margines spalonego, nie uznają za spalony coś tylko dlatego, że jeden piksel napastnika znajduje się za daleko.
Nie wiem czy tak jest ale jest to rozwiązanie słuszne i powinno być stosowane wszędzie jako obwiązek właśnie w takich przypadkach jak wczorajsza, gdzie dosłownie dwa z 8 milionów kwadracików na ekranie były po złej stronie linii.
To jest największy paradoks całego tego systemu, kamery mają swoje ograniczenia techniczne i to duże.
Nie wiem czy coś zmieniono, ale jeszcze do niedawna VAR dysponował powtórkami w 50 FPSach.
To oznacza, że każda sekunda nagrania które widzą, składa się tylko z 50 osobnych "zdjęć" na których mogą się zatrzymać.
Nie widzą nic pomiędzy kolejnymi klatkami. Owszem to dalej są liczby niezrozumiałe dla ludzkiej percepcji bo mówimy o "zdjęciu" co 20 milisekund ale jednak jest to pewne ograniczenie wskazania konkretnego punktu na osi czasu.
Prędkości ruchu stóp są ogromne, typowy strzał to koło 20-30 m/s czyli powiedzmy 70-110 km/h.
Nawet małe dziugnięcie to kilkadziesiąt km/h.
Więc noga przy nawet niezbyt mocnym kopnięciu przebędzie 2cm w ciągu 1ms a obraz zarejestruje tylko jeden moment co 20ms.

Konkludując, przy zagraniu z prędkością 20 m/s sędzia VARu nie widzi 38 z 40cm jakie pokonuje stopa zagrywającego.
No jak każdy wie, spalony to ocena pozycji "odbiorcy" w momencie zagrania "nadawcy" piłki.
I tu dochodzimy do paradoksu bo w tym dwupunktowym układzie z jednej strony zachowujemy skrajną precyzje co do milimetra a z drugiej zgadywanka na ćwierć metra.
Już nawet nie wspomnę, że te klauny z La Liga potrafią w ogóle popłynąć i wybrać kompletnie zły moment zagrania, ale nawet gdy próbują dobrze to technologicznie nie są zdolni do oceny tak perfekcyjnej jaką próbują egzekwować wobec linii spalonego.