Muzyczna batalia #33 , zapraszam wszystkich do słuchania i glosowania: https://strawpoll.com/e2naXo8JAyB

EMERSON, LAKE & PALMER "Tarkus"
album Tarkus (1971)

ELP to czołg (dosłownie i w przenośni). Brzmienie zdominowane jest przez Keitha Emersona i jego organy Hammonda oraz gigantyczny system modularny Moog. To brzmienie jest "tłuste", dociążone, pełne niskich częstotliwości.
Utwór otwiera się w metrum 5/4, co tworzy wrażenie kroczącej, mechanicznej bestii (tytułowy pancernik-czołg). Carl Palmer gra tu na perkusji z siłą i szybkością, która zawstydza większość metalowych bębniarzy. Tutaj brzmienie jest "brudne" – organy są przesterowane, a wokal Grega Lake'a w sekcji "Stones of Years" przebija się przez ścianę dźwięku z rockową charyzmą, a nie elficką delikatnością. To 20 minut nieustannej napaści dźwiękowej przeplatanej momentami patosu.

Greg Lake nienawidził tego utworu. Gdy Emerson przyniósł kompozycję do studia, Lake stwierdził, że to "atonalny bełkot bez melodii" i był gotów odejść z zespołu. Dopiero po długich namowach i dopisaniu własnych, bardziej melodyjnych fragmentów (jak "Battlefield"), zgodził się to nagrać. Paradoksalnie, to właśnie ten "bełkot" stał się ich najbardziej rozpoznawalnym dziełem i zdefiniował brzmienie ELP.

------------------------------------------------------------------------------------
YES "The Gates of Delirium"
album Relayer (1974)

To najbardziej agresywne i "metaliczne" brzmienie w historii Yes. Zamiast barokowych ozdobników Ricka Wakemana, mamy tu Patricka Moraza i jego drapieżne, jazzujące syntezatory, które tną mix jak laser. Gitara Steve'a Howe'a (Fender Telecaster) brzmi tu wyjątkowo surowo, szkliście i ostro.
Utwór jest soniczna podróżą opartą na "Wojnie i Pokoju" Tołstoja. Słychać tu wyraźny podział: nerwowe przygotowania, absolutną kakofonię w sekcji "The Battle" (gdzie rytmika łamie się w nieobliczalny sposób, a bas Chrisa Squire'a warczy przesterem) i wreszcie katharsis w części "Soon". Ten finał to audiofilska nirwana – nagła cisza, "pływające" tła klawiszowe i anielski głos Jona Andersona, który brzmi jakby śpiewał z innego wymiaru.

Podczas nagrywania sekcji bitewnej ("The Battle"), zespół uznał, że instrumenty brzmią zbyt "ładnie". Jon Anderson i Alan White udali się więc na złomowisko, skąd przywlekli stare części samochodowe i metalowe płyty. To, co słychać w środkowej części utworu – te metaliczne trzaski i uderzenia – to autentyczny dźwięk uderzania w złom, nagrany z bliskim mikrofonowaniem, co nadało sekcji industrialny charakter na długo przed powstaniem industrialu.
--------
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj @iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro
i kto jeszcze chce.