i stało się po zwycięstwie nad Villarrealem, iż Barcelona podniosła głowę swoją i kroczyła ku mistrzostwu ziemi hiszpańskiej.
A prowadził ją Hansi, mąż roztropny, który zna drogi zwycięstwa i nie lęka się burzy.

I byli pośród niej wybrani młodzieńcy Yamal i Pedri perły czyste i skarby bezcenne, w których pokładana jest nadzieja ludu.

A oto powiadano: niechaj Bernal powstanie i zajmie miejsce w środku pola, albowiem Frenkie nie jest tej chwili godzien pierwszego szeregu, gdyż czyny jego nie dorównują oczekiwaniom wiernych.

Niechaj Cancelo, szybki jako wiatr, zastąpi Balde, który stał się bezradny w obliczu przeciwników.

A w ataku niechaj prowadzi Rashford, wojownik śmiały i groźny, albowiem Robert jest już po drugiej stronie rzeki czasu, a lata jego dają o sobie znać.

I Ferran niechaj umocni serce swoje, gdyż ciężar presji bywa dlań zbyt wielki, a pole bitwy wymaga ducha niezłomnego.

I niechaj każdy stanie wedle zasług swoich, aby drużyna trwała w chwale i sile, a sztandar jej powiewał nad wszystkimi narodami.