La Rambla
La Rambla
Online: 1426 Culés
Gorące dyskusje
21
Pięknie się czyta ten kwik, płacz i żałosne tłumaczenia, usprawiedliwienia zachowania... » Czytaj dalej
79
Jak lubię Messiego tak przy tej sytuacji z mopem zachował się jak kompletna cipcia, żal było... » Czytaj dalej
4
Harry mega statystyki zasłużył na ZP a jak nie to Dembele bo LM i 6 goli na turnieju. Fajnie... » Czytaj dalej
Online: 1426 Culés
7
Muzyczna batalia, #40 zapraszam wszystkich do słuchania i glosowania:
https://strawpoll.com/e2naX6X1VyB
---
THE DEVIN TOWNSEND BAND "Gaia"
album Synchestra (2006)
Devin Townsend stworzył tu swoją własną niszę – metal, który jest euforyczny i podniosły.
Brzmienie to absolutna "Ściana Dźwięku" (Wall of Sound). Nie słyszysz tu dwóch gitar – słyszysz ich dwadzieścia, nałożonych na siebie warstwami (layering), do tego chóry, syntezatory i orkiestracje. Mimo tego ogromu, produkcja jest selektywna. Perkusja Ryana Van Poederooyena jest "sucha" i punktowa, co trzyma ten gigantyczny, rozmyty kolos w ryzach. Wokal Devina przechodzi od operowego patosu do technicznego krzyku, ale zawsze służy melodii. To brzmienie kojarzy się z wschodem słońca na innej planecie – jest jasne, oślepiające i potężne.
Devin Townsend jest znany z tego, że w miksie wypełnia absolutnie każdą częstotliwość. W "Gai" (i na całej Synchestrze) uży wa techniki polegającej na nagrywaniu wielu ścieżek gitar z różnymi ustawieniami EQ i różnym stopniem przesteru, a następnie "sklejaniu" ich w jeden instrument.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
JOHN PAUL JONES "Snake Eyes"
album Zooma (1999)
To utwór, który udowadnia, że gitara prowadząca jest zbędna, gdy masz Johna Paula Jonesa. Brzmienie jest monstrualne, gęste i niskie. JPJ używa tutaj wielostrunowych basów (często 10- lub 12-strunowych oraz basów lap steel), przepuszczonych przez systemy przesterów, co daje efekt "warczenia" silnika V8.
Rytm jest motoryczny, transowy, osadzony w ciężkim groove. Nie ma tu pisków i ozdobników – jest czysta, surowa siła napędowa. Perkusja Denny'ego Fongheisera brzmi sucho i potężnie, jakby była nagrywana w betonowym bunkrze. To rockowa jazda bez trzymanki, gdzie bas pełni rolę zarówno sekcji rytmicznej, jak i instrumentu solowego. Słychać tu echa "When the Levee Breaks", ale w wersji cyberpunkowej.
John Paul Jones nagrał ten album, aby ostatecznie zerwać z wizerunkiem "tego cichego gościa z Led Zeppelin"
----
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj @iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro
i kto jeszcze chce.
2
@Colon "Snake Eyes"
2
@Colon ja jak @JimMorrisonFCB
2
@Colon A ja tam wolę łysą pałę Devina:D
0
@Colon Mistrz Devin jak dla mnie.
0
@Colon Tu nie mam wyraźnego faworyta.
Townsend - niesłychanie pozytywna postać z własną wizją muzyki (warto posłuchać z nim wywiadów, dźwięki utożsami z kolorami)- ale ta produkcja jest bardzo skompresowana, co nieco maskuje jej melodyjność.
JPJ ma tu z kolej niezły rozmach od bluesa delty po aranżację smyczkowe rodem z Gershwina - ale czy to są utwory do których chciałbym wracać - tym razem nie - lekka przewaga JPJ, ale raczej za sentyment do zeppelinów.