Muzyczna batalia, #41 zapraszam wszystkich do słuchania i glosowania:
https://strawpoll.com/NPgxe13PKZ2
----
GIGI "Zomaye"
album Gigi (2001)

To przykład perfekcyjnej, nowoczesnej fuzji, gdzie "tradycja spotyka technologię". Utwór napędza potężny, dubowy bas, który stanowi soniczny fundament – jest tłusty, niski i chirurgicznie precyzyjny (znak rozpoznawczy producenta). Wokal Gigi (Ejigayehu Shibabaw) operuje w tradycyjnych etiopskich skalach pentatonicznych, meandrując między rejestrami z niezwykłą lekkością. Produkcja jest krystaliczna, przestrzenna, z szeroką panoramą stereo, gdzie instrumenty perkusyjne (tabla, bębny) tworzą gęstą, transową siatkę rytmiczną. Słychać tu "powietrze" i studyjną doskonałość Nowego Jorku, która jednak nie dusi afrykańskiego ducha kompozycji.

Za brzmienie tego albumu odpowiada legendarny producent Bill Laswell (znany ze współpracy z Herbie Hancockiem przy "Rockit"). Laswell zebrał do tego projektu prawdziwy "dream team" muzyków sesyjnych. Choć na płycie grają Herbie Hancock i Wayne Shorter, w "Zomaye" kluczową rolę odgrywa sekcja rytmiczna: na perkusji i tabli gra Karsh Kale (pionier Asian Underground), a ten charakterystyczny, pulsujący bas to osobiste dzieło samego Laswella. To rzadki moment, gdy producent wychodzi z reżyserki, by nadać utworowi swój autorski groove.
-------------------------------------------------------------------------------
FLORA PURIM "Mountain Train"
album Stories to Tell (1974)


To utwór, który nie bierze jeńców od pierwszej sekundy. Brzmienie jest jasne, organiczne i niesamowicie napowietrzone. Słuchacz zostaje wrzucony w środek brazylijskiego karnawału przefiltrowanego przez amerykański jazzowy warsztat. Flora traktuje swój głos nie jako nośnik tekstu, ale jako kolejny instrument perkusyjny – jej scaty są szybkie, precyzyjne i tną powietrze jak brzytwa.
Kluczem jest tu jednak sekcja rytmiczna. Perkusjonalia tworzą gęstą dżunglę dźwięków – słychać gwizdki, shakery i cowbelle, które wypełniają każdy milimetr panoramy stereo. Gitara akustyczna nadaje utworowi pęd, a bas (gra tu Miroslav Vitouš lub w zależności od sesji Earl Klugh na gitarze rytmicznej trzymający groove) "skacze" po gryfie, unikając prostych podziałów. To brzmienie słońca, ale w jego najbardziej intensywnej, oślepiającej formie.

Za tą ścianą perkusyjnego ognia stoi mąż Flory – legendarny Airto Moreira. Ciekawostką jest kontekst historyczny: album nagrywano w cieniu osobistego dramatu. Flora Purim była w trakcie procesu sądowego i tuż przed pójściem do więzienia (za rzekome posiadanie narkotyków – sprawa mocno kontrowersyjna i polityczna). Ta "ucieczka" w muzykę słyszalna w "Mountain Train" to desperacka próba zachowania wolności poprzez dźwięk. Warto też zwrócić uwagę na klawisze – gra tu sam George Duke, który swoimi Rhodesami skleja całą tę szaloną strukturę.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
THE HEADHUNTERS feat. N'DEA DAVENPORT "Tip Toe"
album Return of the Headhunters! (1998)


Tu wchodzi N'Dea Davenport (ikona Acid Jazzu, znana z The Brand New Heavies) i zmienia zasady gry. Jej wokal w tym utworze jest aksamitny, głęboki i perfekcyjnie kontrolowany.
Brzmienie jest tu "studyjne" i wypolerowane (high-fidelity). Wokal N'Dei jest wysunięty mocno do przodu , suchy i bliski uchu słuchacza. Śpiewa ona jazzowy standard Thada Jonesa, ale robi to z soulowym, "miejskim" luzem lat 90. Jej frazowanie jest leniwe, "za bitem" , co idealnie kontrastuje z precyzyjnym, cyfrowo brzmiącym groovem sekcji rytmicznej Mike'a Clarka i Paula Jacksona. To nie jest walka z instrumentami, to symbioza – jej głos płynie po funkowym podkładzie jak oliwa.

Obecność N'Dei Davenport na tej płycie to nie przypadek – to symboliczne przekazanie pałeczki. The Headhunters (starzy mistrzowie funku) zaprosili królową Acid Jazzu, by pokazać, że to właśnie oni byli ojcami chrzestnymi brzmienia, które ona spopularyzowała w latach 90. Wokalnie N'Dea cytuje tu technikę "vocalese" (dopisywanie słów/scatu do solówek instrumentalnych), oddając hołd jazzowej tradycji, ale barwę ma na wskroś nowoczesną, R&B.
----
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj @iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro
i kazdy chetny.