Wiecie co jest smutne? Że masz dajmy na to takiego Nawałke który jest jak na nasze realia ponadprzeciętny. Oglądasz mecze pod jego wodzą z dużą przyjemnością. Pierwszy swój duży turniej ma bardzo bardzo przyzwoity. Na drugim zaś swoim dużym turnieju wypada słabo, jesteś na niego zły że nie udało mu się wyjść z grupy (jakby to był dla Polski jakiś standard), stwierdzasz więc że jego formuła się wyczerpała i się z nim żegnasz. Na jego miejsce zatrudniasz kolejno 10 selekcjonerów, jeden po drugim. Przy każdym zatrudnieniu masz w głowie wizję że to właśnie on odmieni oblicze Polskiej piłki. Przy każdym kolejnym zawodzie stwierdzasz że to czas na całkowitą przebudowę. Aż w końcu uświadamiasz sobie że przebudowa Polskiej reprezentacji trwa już od dwóch pokoleń piłkarzy. Uświadamiasz sobie też że 10 lat temu mogłeś zostawić na stanowisku tego ponadprzeciętnego Nawałke i od 10 lat cieszyć się z oglądania ponadprzeciętnej reprezentacji Polski.