W zależności, do jakich badań sięgniemy, liczby te mogą się nieco różnić, ale wniosek jest jeden: łatwiej jest wejść, niż zejść. Na przykład według badania "Mortality on Mount Everest 1921-2006: descriptive study" (link w źródłach na końcu), 82% wypadków wydarzyło się powyżej IV obozu albo przy schodzeniu, albo po podjęciu decyzji o zawróceniu (bez zdobycia szczytu). Przyczyn w tych badaniach wymienia się wiele od zmęczenia, warunków oświetlenia (zbyt późny start), hipoksję itd. Jest jednak jeszcze jeden dość ważny czynnik psychologiczny, który określa się mianem Summit Fever (dosłownie gorączka szczytu). Kiedy jesteśmy zafiksowani na celu, jego osiągnięcie prowadzi do rozluźnienia. Mamy to, co chcieliśmy, więc poziom adrenaliny spada, stajemy się mniej ostrożni i skupieni. Jednak nieco wyolbrzymiając – bezpieczni będziemy, dopiero gdy położymy się we własnym łóżku. Wejście na szczyt to dopiero połowa wyprawy.
Alpinistyka to nie jedyna taka dziedzina. Na przykład istnieją też badania nad tematem tzw. Safe Harbor (dosłownie bezpieczna przystań). Według analiz do większości wypadków samochodowych dochodzi w pobliżu miejsca zamieszkania, od kilku do kilkunastu kilometrów od domu. Dokładnie z podobnym mechanizmem mamy do czynienia w pierwszej grze, a przewidzenie paniki Nao przez Akiyamę i wykorzystanie tego w celu maksymalizacji zysku to majstersztyk.

Uważam, że manga jest bardzo racjonalna pod tym względem, gdyż już w pierwszej grze mamy nawiązanie do dość znanego faktu z zakresu psychologii popartej badaniami. Z sensem wjeżdża temat dysonansu poznawczego. Choć muszę dorzucić łyżkę dziegciu, bo poleciano materiałem z mangi, który w oryginale również zawierał pewną nieścisłość. O ile faktycznie stan psychologiczny Fujisawy miał znamiona dysonansu poznawczego (kiedy informacja o sejfie spłynęła po Akiyamie jak po kaczce), to podany potem przykład jest nieadekwatny. Pochodzi on z dość podobnego obszaru psychologii, ale jest wynikiem innego badania zachowań ludzkich w kontekście konformizmu. Taki chyba najsłynniejszy eksperyment z roku 1955 przeprowadzony został pod kierownictwem Salomona Ascha. Nawet jeśli nie kojarzycie w szczegółach, mogliście spotkać się z tym obrazkiem.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d3/Asch_experiment.svg/330px-Asch_experiment.svg.png

W skrócie w ramach eksperymentu przygotowano serię pytań, gdzie w każdej grupie była osoba badana oraz kilka osób podstawionych. W każdym takim zbiorze rotowano kolejnością osób udzielających odpowiedzi, z przyświecającym celem: aby zobaczyć, jak będą wyglądać udzielane odpowiedzi, gdy osoba odpowiada jako pierwsza, a co gdy zna opinie wcześniejszych osób. Obrazek przedstawia jedno pytanie z puli, aby wskazać najbardziej podobny odcinek po prawej stronie (A, B, C) do odcinka po lewej. Kiedy w danej grupie badane osoby udzielały odpowiedzi jako pierwsze w kolejności, poprawność oscylowała w granicach 100%. Jednak gdy miały odpowiadać jako 5. czy 6. osoba z kolei, gdzie wcześniejsze podstawione celowo udzielały błędnych odpowiedzi, dla tego konkretnego pytania z zestawu wynosiła już zaledwie 63%. Podobny trend zaobserwowano dla innych pytań. Badanie doprowadziło do dość klarownego wniosku, że ludzie co do zasady bardzo ulegają konformizmowi, przedkładając zdanie grupy nad swoje własne zmysły. Łatwiej jest nie wychylać się i płynąć z nurtem, niż być w odmiennej mniejszości.

Subiektywnie pierwsza gra nie do końca do mnie przemawia i uważam ją za najsłabszą w całej serii. Głównie dlatego, że opiera się wyłącznie na psychologii, a inne gry poza psychologią wjadą też z matematyką na miękko. W tym wypadku zrzućmy to na karb wprowadzenia do serialu. Ponadto "format" gry nieco ograniczał możliwe kreatywne rozwiązania, jeśli ciągle chcemy, aby były one racjonalne i logiczne, jednak spokojnie już w drugiej grze będzie o rząd wielkości lepiej, a to dopiero początek.

Źródła:
https://www.researchgate.net/publication/23655120_Mortality_on_Mount_Everest_1921-2006_descriptive_study

@misterio Zaczyna się robić trochę mroczniej. Serial wchodzi w takie tajemnicze, sekciarskie rejony. 3 odc z tą willą , maskami przypomina mi film "Oczy szeroko zamknięte" ,z tą całą anonimową organizacją, kontrolą i poczuciem, że bohaterowie są tylko pionkami w jakimś większym eksperymencie. Jednocześnie cała seria mocno przypomina „Kaiji”(już kiedyś ci to polecałem) , też chodzi o psychologiczne gry, blefy i rozkminianie strategii, tylko tutaj jest to bardziej „czyste” i eksperymentalne, a nie tak brudne i desperackie jak tam. Przynajmniej na razie.

@Adran360 Nie miałem już siły wczoraj odpisać. Bez spojlerów muszę przyznać, że to dość ciekawa analiza na podstawie zaledwie 3 odcinków patrząc na zakończenie.

Po tym co napisałeś dodaję Kaiji na watchlistę choćby na spróbowanie, ale to na pewno nie w tym sezonie... jest zbyt przepakowany.