Mecz meczem, ale trzeba zauważyć, że Norman Davis nieźle mówi po polsku.

AI:
Norman Davies mówi po polsku wyjątkowo dobrze z kilku powodów naraz — i to nie jest tylko kwestia „talentu do języków”.

Po pierwsze, on od młodości bardzo świadomie interesował się Europą Środkowo-Wschodnią, a nie tylko Zachodem. Studiował historię rosyjską i polską jeszcze w czasach, gdy na Zachodzie mało kto się tym zajmował poważnie. Polski nauczył się głównie dlatego, że chciał pracować naukowo na polskich źródłach i rozumieć region od środka, a nie przez tłumaczenia.

Po drugie, Davies spędził ogromną ilość czasu w Polsce — jeszcze w PRL-u. To nie było kilka wizyt turystycznych, tylko lata kontaktu z językiem, środowiskiem akademickim i zwykłymi ludźmi. W tamtych czasach, żeby naprawdę badać historię Polski, trzeba było wejść w język bardzo głęboko.

Po trzecie, on ma klasyczny profil starego brytyjskiego humanisty: ogromna dyscyplina intelektualna, praca z tekstami, pamięć językowa i bardzo silna motywacja kulturowa. Tacy historycy często znali po kilka języków na poziomie roboczym. Davies poza polskim zna też m.in. rosyjski i francuski.

Ale warto zauważyć jedną rzecz: jego polski brzmi bardzo dobrze dla obcokrajowca, natomiast nadal słychać akcent i pewne konstrukcje typowe dla osoby uczącej się języka jako dorosły. Po prostu poziom jest tak wysoki, że w Polsce ludzie są pod ogromnym wrażeniem — zwłaszcza że polski należy do trudniejszych języków dla Anglików.

Dodatkowo Davies miał bardzo silny emocjonalny i intelektualny związek z Polską. Dla wielu zachodnich badaczy Polska była marginalnym tematem, a on potraktował ją jako centralny element historii Europy. To też motywuje do wejścia w język dużo głębiej niż „użytkowo”.