Przed Mundialem, zakładając finał Hiszpania-Argentyna, chciałem, by to nasi młodzi chłopcy to zdobyli, żeby mogli już na początku swojej drogi odhaczyć trofeum największe z największych. I o ile obstawiłem, że to Hiszpania wygra turniej, tak nie zakładałem, że oni faktycznie zmierzą się z Messim i spółką. Różne to były oblicza Albicelestes. W fazie grupowej zdominowali rywali. Potem wszystko przepychane, szarpane. Aż nadszedł mecz z Anglią i gol Gordona. Bestia poczuła krew i nie miała litości. I właśnie taką bestię chciałem zobaczyć dzisiaj z Españą. Tyle tylko, że nie chodziło mi wyłącznie o kwestie atakowania przeciwnika, ale też o walory piłkarskie. Zmierzam tu jednak do tego, że przed samym finałem, podobnie jak z pewnością wielu kibiców Barcelony, miałem trochę rozdarte serca i gdzieś tam z tyłu chciałem tego drugiego złota dla Leo i podświadomie to jednak kibicowałem Argentynie. Rozczarowanie ich grą było jednak zbyt duże i finalnie pozostaje mi się tylko cieszyć, że piłkarskiego Olimpu ponownie dotykają nasi ludzie. Ukłony!