Pozwoliłam sobie pobudzić swoją wyobraźnię i...miłego czytania:)

Posłuchaj... kiedyś, dawno, dawno temu, choć czułem jakby było to najwyżej wczoraj, cały świat rozbił się na dwie części. Ciałem obecni, obserwowaliśmy ptaki, błądzące po niebie, jakby czekały na coś, co nigdy się nie wydarzy, jasnozielone liście na drzewach kołysały się łagodnie na wietrze, usypiane przez najpiękniejszą melodię, a chmury wyglądały jak łódki dryfujące po oceanie z nadzieją na dotarcie do brzegu. W tym samym czasie dusza błądziła w drodze do malowniczych Włoch, zahaczając po drodze o restauracje z najpiękniejszych snów, wyróżniające się swoim wyrafinowaniem. Tego dnia jednak wszystkie wyglądały tak samo, w każdej z nich rozbrzmiewał ten sam hymn, podnoszący każdemu ciśnienie. Hymn, który potrafił jednoczyć ludzi bardziej niż jakiekolwiek nawoływania. Tego właśnie dnia, rozdarty na dwie części czekałem...czekałem aż będę mógł poczuć zapach stadionu, choćby we śnie...Czekałem na moment, w którym gwizdek zabrzmi jak najpiekniejsza melodia skomponowana przez Chopina, a kiedy nadszedł, wiedziałem, że będzie jednym z najlepszych...

Nie wiem czy próbować pisać to dalej :))