Najpodlej w całej tej sytuacji muszą się czuć chyba sympatycy Arsenalu. To w końcu mógł być ich sezon, Chelsea wraz z Manchesterami zostawiły Kanonierom otwartą furtkę do wygrania ligi. A tu nagle bam, pojawia się Claudio Ranieri i robi z Leicester mistrzów, w co nikt normalny przed sezonem nie wierzył. Na domiar złego, na drugim miejscu jest Tottenham, a chyba każdy zna stosunki tych dwóch klubów do siebie nawzajem, w szczególności ich kibiców. Mam takie wrażenie, że Wenger jest i przekleństwem, i błogosławieństwem tego klubu. Z jednej strony gwarantuje pewien stały, wysoki poziom, dzięki któremu rok w rok klub ten liczy się w walce o tytuł, z drugiej strony jednak nie potrafi zaszczepić w piłkarzach przekonania, że są wielcy i są w stanie osiągnąć znacznie więcej aniżeli dotychczas.