Kilka słów o przywiązaniu do swojej reprezentacji napisał Andrea Pirlo. W finale MŚ 2006 wykonywał karnego jako pierwszy i to co mi zapadło w pamięci to te słowa: "Musiałem przez chwilę potrzymać piłkę w rękach. Uniosłem oczy ku niebu, prosząc o pomoc w przekonaniu, że jeśli Bóg istnieje, na pewno nie jest Francuzem. Wziąłem głeboki oddech. Ten oddech był mój, ale mógł być też oddechem robotnika, który z trudem dotrwał do końca miesiąca, bogatego i łajdaczącego się biznesmena, studenta po zdanej sesji, dawnych włoskich emigrantów w Niemczech, nowobogackiej z Mediolanu albo dziw*i stojącej u zbiegu ulic. Byłem wtedy każdą z tych postaci". Nasi piłkarze przeżywają podobne chwile i jeśli oni reprezentują cały naród to cały naród powinien stać za nimi bez względu komu się kibicuje na codzień i kim się jest...